Net naast de Volkeraksluis, aan de kant van het Hollands Diep, zit een kleine baai met een stuk of wat moorings. Als wij aankomen rond half tien in de avond zijn die allemaal bezet. Geen probleem, we kachelen netjes tussen een paar andere schepen door, even opletten voor de ondiepte die op de kaart staat (0,7m), anker uit en feesten. Twee meter water, dat klopt ongeveer wel met de kaart, zat voor ons schip dat 1,5 meter steekt.
Na 10 minuten gaat de dieptemeter piepen, maar ja dat doet ie altijd bij minder dan 2 meter water. Het herrieding mag uit.
En dan volgt een lichte bonk. Dochter (met gipsen poot) zeker onhandig geweest. Even later nog een. We kijken elkaar aan: deed jij dat? Langzaam vallen de kwartjes: het was misschien net 2 meter diep, maar de wind is gedraaid (we waaien naar de kant) en ik was het schijntij vergeten
Snel de motor aan, we moeten naar dieper water. Peter haalt het anker op, maakt niet uit want we liggen al goed vast. Langzaam draait het schip om zijn as, binnen is goed te horen dat we over zand schuiven. Een schok en we zijn los! We zoeken dieper water op en als we weer vast liggen is het tijd om na te kaarten.
* waarom negeerden we het diepte-alarm? --> niet meer doen dus
* waarom vond ik het niet verdacht dat het volgens de kaart bijna 3 meter diep moest zijn, maar in werkelijkheid slechts 2 meter was? --> ik heb gewoon verkeerd zitten kijken op de kaart (verkeerde baai!)
* waarom vergat ik, bij het uittrekken van mijn zeilbroek, staande in de kuip, dat ik daaronder geen broek aan had?
Stomstomstom. Niet meer doen.
Pluspuntje: alles ging gecontroleerd, no stress, no hassle. Onverwachte zaken kunnen we prima aan en da's een geruststellende gedachte.