Onderwerp: Je grootste blunder?

Mijn grootste blunder: Ik ging al jaren iedere zomer op zeilkamp, en op de middelbare school mee met de zomerzeilkampen. Dan wordt je op een dag gevraagd om toe te treden tot de illustere orde van de 'leiding' en mocht als zeilinstructeur een heuse 16m2 met vier bemanningsleden onder mijn hoede nemen. Allemaal prima, reuze trots en ging vol vertrouwen iedere morgen op pad over de Friese wateren met 'mijn' boot.

Uiteraard kwam de hoogmoed ten val. Ik lette, hoog aan de wind over stuurboord zeilend op de Wijde Ee niet goed op boten achter de dichtgetrokken fok. Midden op het water zeilde we dus recht de zijkant van een collega boot binnen. Die lette ook niet op, maar ik zat fout.

Het gevolg: 1 bemanningslid -die wat brak in het vooronder lag te slapen- met een lichte hersenschudding, een scherpe 'V' in de romp van de andere boot en een volledig weggevaagd zelfvertrouwen. Mocht de dame met de hersenschudding dit hier lezen en zich in de situatie herkennen: ook hier (en nog altijd) een welgemeend "sorry"...

@tjgiling, Ff offtopic Ik lig schuin tegenover je maar heb je nog nooit gezien. Afgelopen vrijdag heb ik je denk ik precies misgelopen.

@waverider: even dubbel, naar draadje Stamcafé. BTW, net mijn forumnaam naar 'ilcigno' omgezet.

ilcigno schreef : Wil je die wijziging ook even in je ondertekening vermelden? Scheelt een hoop gepieker

Bij deze, dank voor de tip

beewee schreef : Geintje hoor. Overigens kunnen zijwieltjes ook heel wat schade aan derden voorkomen (bv. geparkeerde auto's).

Windbuddy schreef : Oh ja, dat is wat geen zin meer heeft als je boot een langkieler van 13 ton is

Mijn grootste blunder?
Misschien wel het kopen van een lekkend houten zeilbootje.
Maar man, wat ben ik er blij mee!
De klusspieren beginnen al samen te trekken.

Jasje schreef :
Dat is geen blunder, dat is de gewoon een diep geworteld verlangen om eindelijk alle vier elementen, aarde, water, lucht en vuur op de enig juiste manier te verbinden:

water:het medium waar je boot=aarde op drijft, voortgedreven door lucht=wind en dit alles bezield door jouw innerlijke vuur

Welkom op het forum. Ik kocht twee jaar geleden een lekkende zeeschouw; de klusspieren van mijn en mij kinderen zijn aardig getraind onderhand

Wat voor bootje heb je?

@Pylk: Kijk, dat is nog eens een prachtige manier om te omschrijven wat mijn drijfveer is geweest. En dank voor je welkom.
Het is een Stapper 650 geworden.

Ik durf het nu wel te vertellen, want het is al zo lang geleden. Het was ergens in eind november, met een snoeiharde zuidwester, stervens koud, regen en warm buiswater, natte sneeuw hadden we eerder die dag ook al gehad, op een vrijwel leeg Markermeer met schuimkoppen, ik schat met slechts 2 bootjes op het hele Markermeer, de ene een stevige stalen viskotter uit Volendam (denk ik), de ander ondergetekende in een houten bootje op jacht naar de Zilveren Breilepel (voor de winnaar van Reids Singlehanded), 2 reven in het grootzeil, klein fokje, hoog aan de wind, baggerweer.

Ik had hem nog gezien, die kotter, ergens ver weg aan bakboord, tussen mij en de dijk in.

Ik zweer je dat ik niet zat te slapen, echt niet, maar laten we het maar houden op koud en nat zitten wezen, diep in de kapuchon met mijn rug tegen het kajuitschot, verzonken in het kielzog, met een hypnotiserend kwispelende windvaan die er zin in heeft, meimerend over mijn lieve vriendin thuis bij de warme kachel, of zoiets. We krijgen harde klappen, telkens weer die boeg er tegen in, die boot geeft niet op.

En dan het volgende moment een onwerkelijke dreun. Dat voel je dus als je knock-out gaat. Wat een enorme klap! Ik zat vastgenageld aan het schot en mijn houten bootje was in één klap een halve meter korter.

In die tijd stond er ergens tussen Enkhuizen en het Paard een meetopstand (is die er nog?) en dat was mijn aller eerste gedachte. Het zal toch niet ... Sh*ttt. Maar dat was toch een soort van geraamte, en dit is een grote groene wand. Sh*ttt.

Ik zat vol op de spiegel van die kotter die daar iets met visstokken lag te doen. Mijn bootje stuiterde terug, viel af, ving weer wind en de windvaan stuurde vrolijk verder, al schurend langs het vrijboord van die kotter waar de vissers snel hun handen binnenboord moesten trekken omdat ik die anders er af had gevaren. Ze riepen wat maar door het lawaai van de wind kon ik ze niet verstaan. Hun gebaren waren wel duidelijk en ik kwam tot het besef dat ik zojuist full speed frontaal op hun kont was geknald.

Als door een wonder stond de mast nog recht overeind (dankzij de voorstag putting die onderin de ankerbak zat) en een snelle inspectie op de boeg, althans wat daar van over was, gaf mij weer enig vertrouwen om de plotselinge chaos het hoofd te kunnen bieden. Vervolgens als een speer naar binnen en, afgezien van de natte zooi, bleek alles daar verder droog te blijven. Behalve een verticale scheur in de steven was er binnen geen verdere schade te bespeuren.

Achteruit kijkend was de kotter alweer een klein stipje geworden. Die had hooguit een deukje opgelopen en van de stokken of netten heb ik niets meegenomen.

Het moreel was al niet te best na eerdere tegenslagen in die tocht maar desondanks toch nog een stempeltje gehaald bij Ome Ko in Muiden. Ik zag het aan hun gezichten, daar heb je weer zo'n halve zool. Zo bemoedigend allemaal.

Bij Muiden weer naar buiten, de inmiddels donkere avond in, voor het laatste rak terug naar Workum, waar drie dagen eerder alles ook begonnen was. Door de warmte bij Ome Ko had ik nu tintelende vingers. De thuishaven was dichtbij en de aantrekkingskracht daarvan, stuurboord uit onder de Hollandse Brug door, was niet meer te weerstaan. Nog diezelfde avond lag ik moe maar niet voldaan te ontdooien achter mo's billen.

Die breilepel was in dat jaar niet meer voor mij weggelegd

Ik denk dat dit één van mijn eerste serieuze blunders is geweest. Er zouden er nog tientallen volgen (weet ik nu

Is geen blunder joh...
Een onbetaalbare ontmoeting met jezelf,

Groet,

Herman.

Ik vind het nogal een prestatie, 2 boten op het Markermeer, en toch weten te raken.

ik snap ook niet wat die vissers daar doen met zulk weer, het zou verboden moeten worden.
maar man wat heb jij geluk gehad het had ook minder kunnen aflopen.

Prachtig verhaal. Je voelt de kou en nattigheid, en dan dat onwerkelijke moment dat de tijd even vertraagd lijkt te zijn...

Herkenbaar. Om de één of andere reden hebben boeien een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij, dat moet ook nog een keer mis gaan. Het ene moment zie je de boei op 100 m afstand en stuur je er 10 meter naast. Even later is het 40-50 meter afstand en stuur je er nog steeds netjes 10 meter naast. En weer even later zie je iets roods tussen het onderlijk van de genua en het dek Verdorie, die boei!! Pffftt, oef, ging net goed.. Gauw omkijken: nee, gelukkig, niemand heeft 't voorval gezien...

Dat van die ton is mij nou nog nooooit overkomen

En maar klagen dat er steeds rode en groene boten tegen je boot aan varen als ie in de box ligt....

Ho ho, ik zei niet dat ik die ton ook raakte (nee, echt niet)

Ik wel een keer, maar dat was geen blunder. Voer met bijna windstil weer in een drukke vaargeul netjes op 2 meter afstand langs de boeien. Komt er net buiten de geul zo'n half-snelvarend gevaarte langszetten, en die draait rechtsom net als ik langs de boei vaar. Het was zo'n hoge, smalle (en gelukkig plastic!) boei, die door de zuiging/golfslag een eind opzij wordt geduwd en ook nog omkiepert. Boink! Eén minuutje poetsen en het leed is weer geleden. Maar je vergeet 't nooit..

Als je vanuit de Grevelingensluis richting de Krammersluis vaart, moet je drie groene tonnetjes aan bakboord houden, en al helemaal met laagwater. Het derde tonnetje is essentieel, kan ik nu vertellen. Als je die mist, gaat je dieptemeter piepen nadat je vast bent gelopen. U bent gewaarschuwd.

Klakkeloos aannemen dat, als je een nevenvaarwater ingaat, de groene boeien ook nu weer aan stuurboord liggen, kan ook eindigen in een vastloper..

Nog eentje:


Op de Vinkeveense Plassen lagen vroeger 2 minuscule eilandjes, op ca 200 m voor de haven. Van veengrond, ongeveer 5 x 5 meter, aan een kant ook nog een stukje ondiepte.
Ik was een jaar of 14, en zeilde met een vriendje in mijn Pluis. Zien we daar toch de leukste meiden van de klas zeilen. En wat doe je dan als puber? Uitsloven natuurlijk! Halve wind, schoten iets te strak, zo ver uithangen dat je billen bijna het water raken en de koers zo uitkienen dat je in plané vlak achter die meiden langs kruist. Tja, en dan zie je zo'n eilandje wel eens over het hoofd... we raakten het eilandje zelf niet, maar schoten wel met een noodvaart over de ondiepte, en dan blijft dat stalen klapzwaard toch flink in de blubber steken...

Geluk bij een ongeluk: die meiden zagen het nét niet gebeuren.

Delphi32 schreef : Hee wat raar, mijn dieptemeter piept altijd vlak voor we vastlopen . Bij de "rat race" naar de Krammer wil je soms natuurlijk wel eens op de verkeerde dingen letten...

Het leukste dat ik daar ooit eens heb meegemaakt was dat er ineens een eenzaam houten bijbootje ronddobberde vlak langs die groene tonnetjes (tussen ZG 3A en ZG 3 geloof ik). Paniekende eigenaar vol in de achteruit, terwijl hij aan beide kanten door tig zeil/motorboten werd ontweken die er inmiddels al flink de vaart in hadden gezet.

Jeroen.

OK, nog één dan. En alweer bij die strijd om de breilepel.

Intens moe, midden in de nacht aanleggen in Kornwerderzand. Het meeste onder zeil, want motor gebruik levert strafpunten op. Ik mik tussen twee dukdalven in. Daar zit toch wel minstens een meter of 10 ruimte tussen schat ik zo. De planning was achter de dukdalven in de wind opdraaien en zeilen laten zakken. Te veel dingen tegelijk in een stik donkere nacht en even vergeten dat die joekels van dukdalven echt niet voor jou uit de weg gaan. Een ruk aan de helmstok op het laatste moment, omdat ik iets in mijn ooghoek zie aankomen, kan niet voorkomen dat ik keihard en midscheeps die paal raak. Niemand ziet het, geen publiek op dit uur en jaargetij, maar wel een deuk in mijn schipperskunsten, en een gekraakt berghout als stille getuige.

Over aanvaringen en tonnen. Het maakt niet uit hoe groot het water is of hoeveel obstakels er al dan niet varend zijn. Er schijnt een soort magnetische werking te zijn. En het maakt niet uit of je boot van hout, metaal of kunststof is, het trekt elkaar gewoon aan. Als je dat niet geloofd, ga dan maar eens bij jezelf na hoe vaak je voor iets moet uitwijken om een aanvaring te voorkomen. Dat kan geen toeval meer zijn

Of andersom, lees en huiver:

Varen we ergens in de Golf van Biscaye in een volkomen zonovergoten blakte, geen wind, spiegelgladde zee. De motor heeft weer eens kuren en gezien het mooie weer en onze relaxte stemming is dit een mooie gelegenheid om nu eindelijk dat brandstof probleem eens op te lossen.

Vrouwlief zont aan dek en ik heb het hele brandstofleidingen systeem uit elkaar liggen om schoon te maken. Filters, rubbers, ringetjes, slangetjes, alles in volgorde aan dek. We drijven in zaligheid, met een ongekende rust om ons heen.

Plots is daar één vissersschip. We hadden hem nog niet gehoord of gezien. Hij zal ons toch wel zien. Tuurlijk ziet hij ons. Nou hij verandert anders helemaal niet van koers. Ach joh, die is gewoon nieuwsgierig. Geef mij de verrekijker eens. Verrek, ik zie niemand. Nou hij komt nu toch wel erg dichtbij. Sh*tt dit gaat fout. Marifoon, kanaal eh eh, welk kanaal ook weer. Toeter, ja toeter, waar is dat ding, achter in de hondekooi, aan het haakje, donder niet in het motorluik, sh*tt, toeter, toeter nou, toet, toet ... Er komt beweging op het voordek, achter de verschansing. Er gaat iemand op een holletje naar de brug. Sh*tt, opschieten man, we kunnen geen kant op. Oeff, dat scheelde niets, vlak achter langs ....

Dat bedoel ik, magnetisch, in een schijnbaar oneindige ruimte.

@Noballast: dit topic heet Je grootste blunder? Welke is dat nou?