Mijn ervaring met Fortress ankers. Ze houden erg goed maar alles kleiner als de FX16 krijg je zeer moeilijk in de grond. Zelfs met ketting. Die ankers zijn zo licht, (onder water nog lichter) dat het is als een blad papier op de bodem leggen. De punten graven zich niet goed in.
Nogmaals, houdkracht goed maar gewoon te licht.
Ik heb zelf aan boord een FX 16 voor speciale ankergevallen en een zeer groot Viking anker.
De Viking was de voorganger van de Fortress, nog beter bewerkt, nog betere kwaliteit.
Heb het anker gekregen van een Gand Banks motorjacht bezitter die nooit ankerde. Heeft ongeveer dezelfde maten als de FX 55.
Mijn FX 16 heeft altijd mudpalms, die verbeteren het ingraven in zand en slijk, de twee plaatsen waar je Fortress gebruikt.
Ik heb in onze marina ( Kortgene) de Fortress kleinere ankers getest door ze langs een steiger over de grond te trekken. Kleiner als FX16 wilden ze niet ingraven, gewoon te licht.
Heb een verhaaltje. We ankerden op de Oosterschelde, er stond veel stroom. Ik had lijnvissers aan boord. Die lijnvissers waren niet tevreden, de boot lag niet stil. Dat klopt, op stroom liggend gaat onze boot door de erg grote lange kiel op zijn kiel zeilen. Dat betekend dat hij schuin naar voor kruipt tot de ankerketting strak naar achter staat, dan maakt hij een grote cirkel en het kruipen begint opnieuw. Om dat niet stil liggen op te lossen wilde ik mijn Fortress 16 gebruiken, zette 50 meter polypropyleen lijn er aan. (ik had nog niet veel ervaring met ankeren) Ik gooide het Fortress anker overboord en vierde de dikke polypropyleen lijn uit.
We stonden te kijken of de boot nu ging stil liggen en dan zegt een der vissers “ wat is dat ding daar achter de boot?” Met mijn kijker zag ik dat het Fortress anker gewoon in de stroom aan de oppervlakte zwom. Als een waterskiër, de polyprop lijn had zoveel opdrijvende kracht dat samen met de stroming het anker naar boven ging. Schaamrood heb ik dan het boeltje binnengehaald, er 10 meter ketting tussen gezet en weer overboord gegooid. Helaas op het verkeerde moment. De boot was net tegen de stroom in op zijn hoogste punt gezeild (op de kiel) Het anker beet gelijk, een enorme ruk en daar hing de boot dwars op de stroom met het hoofdanker en een hekanker waarvan de lijn onder de kiel doorging. De boot lag nu zo vast als en muur in het water, de vissers gingen aan de lijkant van de stroom vissen. Ze waren nog steeds niet tevreden want mijn bijboot hing aan een lange lijn en wilde steeds in de lee van de stroming naast de boot hangen. Dus ik trok de bijboot in de davits.
Vissers tevreden.
En toen kwam de KG ???? uit Colijnsplaat. Die viskotter was berucht, hij viste vaak tussen de pijlers van de Zeelandbrug en ik had enkele weken voordien nieuwe staalkabel stroppen voor hem gemaakt. Hij komt er aan, heeft geen idee dat we geankerd liggen want we lagen dwars op de stroom. Hij komt extra dicht voorbij om te kijken wat we daar deden, volgas vanzelfsprekend. Zijn boeggolf pakt onze boot die eigenlijk vast zat aan de bodem, tilt de boot een meter op, geen probleem, wel een probleem voor de bijboot. Die krijgt de volle laag van die golf, word onder tegen de davits geslagen die prompt uit het dek breken.
Ik had die davits uit essenhout gemaakt en zo op het dek bevestigd dat ze heel erg goed vastzaten zolang je aan de davits kracht naar beneden zette. Niet goed bevestigd als de davits met enorm geweld naar boven geduwd worden.
Enfin, een week later was de schade gerepareerd maar het verhaal van het drijvende anker heeft nog jaren de ronde gedaan in mijn stamkroeg.
Overigens, een stopzak of zeeanker is veel beter geschikt om een boot op stromend water stil te leggen.
