Onderwerp: Singlehanded 2026

Ik zie dat er dit jaar geheel niets op het forum is gepost over de Singlehanded, dat is toch zonde. bijgaand mijn verslag.

Singlehanded met de Vingilot 2026


Mijn eerste solo evenement na mijn nek hernia operatie nu een half jaar geleden. Doel is mijn grenzen weer wat op te zoeken en te verleggen en het evenement uit te varen zonder mezelf teveel te belasten.


Dag 1

De weersvoorspelling is met eerst noord en dan oost niet verkeerd. Tot het etui openging en de opdracht gelezen kon worden……
Dat wordt met deze wind een pittige editie. Ik geef mijn tijdsinschatting op 34,5 uur en kies ervoor om eerst noord te gaan. Met de voorspelling van wat rustiger weer op zondag is de ankeropdracht misschien dan nog enigszins te doen op de ankerplek die met de oostenwind onbeschut is.
Met dubbel rif, de nummer 4 (werkfok) en de stuurautomaat op windsturen gaat het rap naar Urk waar het stempel bij de havenmeester snel is gescoord en ik in 13 minuten weer verder zeil.
Mijn plan is eerst direct naar Workum te gaan maar als ik zie dat ik met 10 graden lager varen Medemblik mee kan pakken zonder veel extra mijlen gaat ik daar eerst heen. De Kreupel laat ik voor de terugweg liggen omdat er een ongunstige winddraaiing komt deze avond.
Aangezien de haven voor de wind moet worden aangelopen strijk ik op de aan de windse koers het grootzeil al en loop ik op de fok de haven binnen. Snel een stempel kunnen scoren bij het wapen van Medemblik, en door!
Workum is net niet bezeild maar ik kom wel langs de kop van Stavoren.
De boten na ons moeten meer kruisen om Workum aan te zeilen.
Als ik tegen 20:47 uur tussen de nieuwe pieren van Workum zeil vindt mijn lichaam het mooi geweest. Even een 0.0 biertje met Klaas-Jan gedaan en dan slapen!

Dag 2

Ik sta met hoofdpijn en moe op, maar goed naar het lichaam luisteren vandaag. De wind is ondertussen conform de voorspelling naar NO gedraaid en alhoewel er nog steeds veel wind is is Makkum wel bezeild. Ik vaar weg met nog steeds dubbel Rif en de Nummer 4 als zeilvoering. Zonder motor schuift de Vingilot stil en prachtig door het Zool.
Na een uur overstag de geul naar Makkum in . Binnenvaren gaat voorspoedig en de selfie is bijna naast de boot te maken. Wat een service van de organisatie!
Het mijltje van Makkum naar de sluis gaat lekker op het fokje. Ook de sluis gaat voorspoedig en samen met de Inspirit varen we het wad op . Klaas weet beter uit de haven te komen. Ik val te snel stil en weet op alleen dubbel gereefd grootzeil weinig voortgang te maken en ik moet wel 4x heen en weer kruisen voor ik de havenmonding weet vrij te zeilen. Het eerste stuk van de boontjes is de wind pal tegen. Ik loop de Inspirit weer voorbij die aan de SB zijde op de plaat is gelopen. Gelukkig kan hij zelf loskomen. Na de bocht is de bootjes bijna bezeild en met stroom mee goed te doen. Ik heb net een paar klapjes nodig en dan draai ik west tegen de stroom in langs de Pollendam. Dat is bewust om de ankeropdracht in het licht te kunnen doen. Die is namelijk met de Oostenwind onbeschut en niet fijn. Van beschutting is weinig sprake. Gelukkig ziet de organisatie dat ook in en veranderen ze de opdracht in een boeironding. De ankeropdracht is dan op moment en plek naar keuze. Heel fijn!
Ik rond de boei tegen 1 uur en zet koers naar de Brandaris. Het is opkruisen en de stroom begint tegen te lopen.
Het zou mooi zijn als ik via het Schuitengat naar Terschelling kan varen. De geul is breder en rechter dan een paar jaar geleden en het lijkt me te doen. Met een paar klappen vaar ik erdoor. Als ik om half 4 Terschelling binnenloop ben ik blij dat ik er ben. Het was een pittige tocht met de Oost 6 Bft. Ik drink nog even een biertje met Jaap van de Kattenkop en de schipper van de Allehens. Even het logboek bijwerken , eten en dan weer slapen, morgen vroeg dag.

Dag 3

Vandaag wordt een lange dag. Het plan is met stroom mee naar buiten te gaan via het Schuitengat en dan buitenom Vlie en Texel weer via het molengat naar binnen. Dat betekent wel vroeg op! Om 05:47 vaar ik de haven uit op alleen een dubbel gereefd grootzeil. De wind Is nog steeds krachtig met Oost 6 en ik wil niet te hard door het Schuitengat gaan. Ik had gisteren gezien dat de tonnen op de plotter op de goede plek lagen. Zonder de plotter en de bevestiging dat de tonnen goed lagen was ik in het donker niet door het onverlichte schuitengat gegaan. Ik vaar veilig het Storttemelk in en voel me opgelucht dat ik dit heb volbracht. De werkfok gaat erbij. Met de stroom mee loop ik meer dan 8 knopen Dat schiet op. Ik passeer de Allehens. Kort hierna zie ik op de app dat hij uit te tocht stapt. Ik bel hem nog even maar zijn besluit staat vast. De opluchting bij hem was enorm toen hij deze beslissing had genomen. Hij geeft aan direct door te varen naar IJmuiden en daar fit genoeg voor te zijn. Jammer, het was een leuke vent die goed in de club paste. Ik vaar het molenrak in en dat is net bezeild en met 4,5 meter onder de kiel staat er ruim voldoende water. De stroom kentert als ik een kwartier in de Texelstroom ben, prima, de timing is goed gelukt. Het waait nog stads flink met Oost 6 BFT en met wind tegen stroom is het een aardige stuiterbak. Ik vaar hoog aan de wind langs Texel en vlak voor Oudeschild gaat het grootzeil eraf. Op het fokje voor de wind de haven in en naar de passantenhaven. Het is altijd lastig aanleggen in het winderige Texel, maar gelukkig gaat het goed. Ik haal de vragen op en ga door.
Het is wind tegen stroom op de Texelstroom. Het kruisen gaat hard maar af en toe is het wel een achtbaan met hoge toppen en diepe dalen. Drie en een half uur later draai ik de kom van Kornwerderzand in. Hoera het wad is af! Dat is wel heel fijn. De rest van de tocht is makkelijker te varen en te plannen. Ik vaar door tot Enkhuizen,en pak onderweg de kreupel mee. Ik stuiter ten NW een paar keer lichtjes over de grond met winterpeil en afwering, Om 20:00 lig ik voor de wal Het was een pittige dag maar de rest van de tocht is nu overzichtelijk en goed haalbaar.

Dag 4

Er staat nog steeds veel wind. Wederom is de zeilvoering Dubbel rif en de werkfok. Wegvaren van de lagerwal voor in de Compagnieshaven is geen sinecure. soms zou je willen dat je iets meer motor vermogen hebt. De buren helpen even met uitdraaien door een vaarboom op de punt te drukken terwijl ik uitdraai op achterspring.
De sluis is met de wind dwars ook lastig, maar ik weet de hogerwal bolder te pakken voor ik afdrijf. De hogerwal is lastiger te pakken, maar met wegvaren wel weer veel makkelijker.
Naar Hoorn gaat als de brandweer met snelheden tot 11.1 knopen. Buiten de haven de fok ingerold en in de kom kan ik het grootzeil goed strijken. Ik haal het stempel bij de havenmeester en krijg een kop koffie van de mannen. Ze volgen ons met interesse. Dan door naar Pampus (of de IJM 18 die als vervanging is aangemerkt omdat we door werkzaamheden niet oom pampus heen kunnen. Het loopt mooi met tussen de 7,5 en 8 knopen. Bij de Boei kom ik de Sylt tegen. Door een foutieve bediening van de stuurautomaat zit ik hem in de weg. Sorry! De terugtocht loopt weer mooi met 7,5 knoop gemiddeld. Voor de kom van de sluis strijk ik op de aandewinde koers het grootzeil weer en loop op de fok de kom in. De sluis pak ik wederom aan loef en ik leg mooi voor etenstijd weer aan in de compagnies haven. Ik zou de toch af kunnen varen, maar kier voor rust en slapen. Morgen weer een dag en tijd genoeg om binnen het reglement te finishen.

Dag 5, de Laatste dag.

Het is de eerste keer dat ik deze 5e dag nodig heb in dit evenement. Maar ik ben blij met een goede nachtrust. Ondanks dat ik vroeg in mijn bed lag wordt ik nog moe wakker. Maar ik ga het halen! Dat geeft een boost aan het zelfvertrouwen in mijn lijf. Er staat nog steeds meer dan 20 knopen wind dus we houden het 2e rif er nog maar weer in. De wind is mooi gedraaid en langs het Enkrhuizerzand is nu bezeild. Alleen het stuk na de kardinaal pal zuid is nog kruisen. Het is nog donker en fris en ik kruip lekker achter de buiskap. Ik moet nog ankeren en dat kan perfect vlak voor de haven. “Kan” moet ik zeggen want het ankeren ging verre van perfect. Eerst geeft de ankerlier niet thuis en dit deze vast, Snel pak ik het reserve anker en de reservelijn uit het vooronder maar de lijn zit in de knoop Dan nog maar een landvast eraan en overboord, inclusief knoop over de spiegel . Gelukkig lag ik vlak onder de hogerwal en ben ik nog niet veel afgedreven.
Hoera, het anker pakt. Gelijk controleren wat er mis is. Blijkt de zekering door.. Zal wel ouderdom zijn. Gelukkig heb ik een reserve en daarmee doet hij het weer . Met koffie , koek en weer rust aan boord maak ik het verslag af. Het leven is goed.
Na twee uur ankeren nog de laatste honderd meter naar de haven op het rokje. Deze editie was zwaar, zeker met mijn gebrekkige fitheid, maar het is weer gelukt. En met 35.22 vs 34,5 is mijn geschatte tijd ook nog niet zo slecht.,
Dat dat gelukt is geeft het vertrouwen in mijn lichaam een boost. Ik vul de laatste zaken op het formulier ineen breng alles naar Frits en Elly waar de koffie op mij wacht.
Ik merkt daar dat de moeheid toeslaat, maar dat mag. Het is volbracht.
Frits en Elly, wederom bedankt voor de organisatie en jullie betrokkenheid. Het was weerArnoud Luijten, Vingilot, 21 okt 2026

Ah, dank voor het draaien. Meer verslagen en informatie natuurlijk te vinden op singlehanded.nl

Knap hoor. Vijf dagen solo zeilen. Gefeliciteerd.

Vooral ook knap dat je 'm hebt uitgezeild Arnoud! Meer dan de helft van de deelnemers is immers vroegtijdig afgehaakt (me too ) 5 Dagen windkracht 6 en op het Wad soms 8 en dan die kunsten uithalen werd mij teveel van het goede.

Gefeliciteerd Arnoud, mooie prestatie!

Ik ben ook afgehaakt, ik had gewoon geen zin in het wad met 30 knopen en meer.

Dank, ik heb wel een goede en snelle boot. Dat helpt. Maar het was denk ik wel de pittigste editie die ik heb meegemaakt.

Van mij ook de felicitaties met de prestatie!
Kijkend naar de gevaren tracks lijkt het dat iets van 25% de SH reglementair heeft uitgevaren.
Ik hoorde daar niet bij. Door een combinatie van een hele zware zondag, een kapot gestuiterde accu en een planningsfoutje ben ik maandagochtend gestopt.

Mooi verhaald Arnoud.
Ik hebt een beetje gevolgd en was idd een pittige editie.
Mijn respect voor alle deelnemers zeg.
Wie weet ga ik m ook ooit een keer varen.

Leuk dat je het verhaal weer deelt. Dat lijkt mij zeker een pittige editie geweest zeg!

Voor een beginner als ik is dit een indrukwekkend verhaal! Knap gedaan!

Op verzoek ook mijn verslag hier:


Verslag Singlehanded 2026
Schip: Unsa; Van de Stadt Bries

Dit jaar doe ik voor de 3e keer mee aan de Singlehanded. Het bootje ligt er klaar voor. Die heeft, behalve proviand voor de schipper, geen voorbereiding nodig. De belangrijkste voorbereiding voor de schipper is om goed uitgerust aan de start te verschijnen. Helaas mislukt dat..

Dag 1: We mogen weer!
Het weerbericht vooraf maakte zo'n beetje alle strategieën mogelijk. Mijn plan vooraf was om eerst met een klein klapje naar Urk te gaan en dan bezeild naar Den Oever om vervolgens met de juiste stroming naar Texel te gaan. Ik vind de Waddenzee leuk, in het begin is er nog voldoende energie voor het zoeken van de tonnen in het donker en bovendien zijn er in het weekend geen vissers. Genoeg redenen toch?

Om 12.45 worden de seinvlaggen gehesen op het startschip, waarmee al snel het etui met de opdracht geopend kan worden. Na vluchtig bestuderen van de opdracht blijkt dat zowel Urk aangedaan moet worden, als dat ik naar Texel moet als eerste van de Waddeneilanden. De vooraf bedachte strategie is dus al snel bevestigd. Snel zet ik, net als velen, koers naar Urk. Onderweg lees ik de opdracht nog eens goed door en onderwerp het etui nogmaals aan een grondige inspectie, op zoek naar een langzame bootjes korting. Maar die vind ik dit jaar niet. Goed, dus extra focussen op snel doorvaren en nergens tijd verliezen, dan zou het goed moeten komen!

Na Urk blijkt al snel dat meteen doorvaren naar Texel niet meer op tijd lukt voor de stroming. Dus naar goed gebruik verander ik het plan alweer. Het wordt nu eerst Medemblik, dan het Rondje Kreupel en vanavond eindigen in Den Oever. Ondertussen begint het pittig door te waaien en boven Andijk wil ik een tweede reef zetten. Maar één van de lijntjes die zorgen dat het grootzeil tijdens strijken niet het gangboord inwaait, heeft zichzelf op wonderbaarlijke wijze vastgeknoopt aan de kraanlijn. Hoe dan!?

Hierdoor kan het zeil echter niet meer gestreken worden en ook het tweede rif lukt nu niet, dus dit moet eventjes opgelost worden. Tijdens de schermutselingen om dit voor elkaar te krijgen en het zeil te reven, haal ik ergens mijn pink open. Hoewel de wond niet echt groot is, bloedt het als een rund en ik krijg het bloeden niet gestopt. De boot ziet er dus ondanks alle pleisters al snel uit als een slachthuis. In Medemblik kan ik gelukkig een verbandje aanbrengen en de boot weer een beetje schoon maken, zodat ik op een fatsoenlijke manier verder de nacht in kan. Met een dikke waterdichte handschoen aan mijn hand om het verband droog te houden, vervolg ik de tocht naar de Kreupel en daarna naar Den Oever, vergezeld van wat buien, windshiften en hele felle bliksemflitsen. Moe maar voldaan kruip ik mijn bed in.

Dag 2: Een dikke bries voor de Bries
Na een korte nacht en weer slecht te hebben geslapen, sta ik vroeg op om optimaal van het getij te profiteren. Het plan van vandaag is om eerst naar Texel te gaan en daarna meteen door via het scheurrak en Paardenhoek naar Terschelling. (Buitenom varen is geen optie vanwege de harde noordelijke wind in het Molengat.) Vervolgens meteen weer door naar Vlieland voor de ankeropdracht. Het vertrek na het ankeren kan ik dan zo timen dat ik weer met optimaal getij via de Paardenhoek en langs de afsluitdijk naar Den Oever terug kan varen. Dat is het plan.

Als ik terugkom van een verfrissende douche, zie ik dat Minke met de Niisa net de havenhoofden van Den Oever passeert. Snel start ik de motor en maak los, zodat ik met dezelfde schutting mee kan, in plaats van zometeen mogelijk lang voor de sluis te moeten wachten. Na de brug maak ik even vast aan de wachtsteiger zodat ik rustig kan ontbijten en mijn zeilkleren kan aantrekken.

Ik merk al snel dat er meer wind staat dan verwacht en dat deze ook al eerder naar het oosten is gedraaid. Het is dan ook eventjes goed opletten om zo in het donker recht tegen de wind in de haven uit te kruizen. Met halve wind draai ik vervolgens het Visjagersgaatje in, waarna het in een gestage regen langzaam licht wordt. Als ik bij het Gat van de Stier omhoog vaar langs de Bollen, komt er ineens een bui over die horen en zien doet vergaan. De golven worden compleet platgeslagen door de regen, het zicht is weg en de kuipdoorvoeren hebben moeite het regenwater af te voeren. De wind giert erover en mijn windmeter, die altijd minder aangeeft dan het weerbericht en andere boten, geeft 37 knopen aan. Waarschijnlijk zal het dus ergens tussen de 40 en 43 zijn? De boot wil als een gek oploeven, zo de ondiepte op waar ik langs vaar. De grootschoot kan ik niet verder vieren, want dan gaat de giek door het water. De helmstok ook maar een halve seconde loslaten is uitgesloten. Het stress-niveau schiet omhoog en ik kan op dat moment niks anders bedenken dan de helmstok in mijn buik sjorren en me krampachtig vast te houden aan de lier. Ik hoop maar dat Minke die langer aan de wachtsteiger is blijven liggen, nog ver genoeg naar het zuiden is met haar nog kleinere boot, om het ergste van de bui te missen. Ik ben niet eerder zo bang geweest op een boot. Op dat moment weet ik nog niet wat er vandaag nog meer gaat komen…

Na de bui is het water en de wind veel wilder dan daarvoor. Omdat de reefmogelijkheden in het grootzeil op zijn en ik bang ben voor nog een bui, strijk ik het grootzeil en zeil op de deels ingerolde fok verder naar Texel. In de Waddenhaven aangekomen geeft het bord in de haven windkracht 8 aan, het aanleggen is dus ook eventjes uitdagend.

Gelukkig heb ik de code van het havenkantoor nog, zodat ik boven warm en droog even in een stoel kan gaan zitten om tot rust te komen. Nadat wat later de havenmeester ook is aangekomen, neem ik met hem de windverwachting en de opties door voordat ik verder ga. Ik twijfel of ik het wel verantwoord vind, maar geestelijk ben ik er nog niet klaar voor om op te geven. En wachten op beter weer staat gelijk aan opgeven, want dan blijft er onvoldoende tijd over voor alle opdrachten. Ik besluit te gaan en het een kwartiertje aan te zien. Als het te gek is ben ik met ruime wind zo weer terug. Toch?

Bij het wegvaren van Texel valt het mee. Het is onstuimig, een dikke woei, maar het is te doen, dus ik ga door. Later, aan het eind van de Texelstroom en in het Scheurrak waar ik moet opkruisen, wordt het echter hels. Ik had verwacht dat de golven hier minder zouden zijn door de omliggende ondieptes en banken, maar de zee is veel knobbeliger en met hoge golven. De boot past keurig tussen de golven en dondert met keiharde klappen op het water, om vervolgens weer dwars door een golf heen te gaan. Het water dat bij mijn nek mijn zeilpak inkomt, verzamelt zich in mijn laarzen. Ik voel me een balletje in een flipperkast zoals ik door de kuip wordt gestuiterd, ondanks alle pogingen me vast te houden en schrap te zetten. Soms val ik op de grond, dan weer op de tegenoverliggende bank. Wanneer ik tijdens een overstag met mijn volle gewicht achterover op de helmstok val, voel ik alleen maar opluchting dat de helmstok niet is afgebroken. Ik begin me serieus af te vragen hoeveel klappen de boot nog kan hebben voordat er iets ernstigs kapot gaat. Voor het eerst heb ik het idee dat ik in de kuip niet alleen aangelijnd ben uit voorzorg, maar ook uit echte noodzaak. De rest van de boot heb ik bestempeld als een “no-go area”.

Gelukkig is de knobbelige zee aan het einde van het Scheurrak weer over en ook kalmeert de wind weer. Eerst neemt deze af naar windkracht 5-6 en later nog verder naar 4-5. Maar ik ben zo murw gebeukt, dat ik de rest van de dag twee reven in het grootzeil laat zitten. Niet alleen ik ben bont en blauw, maar ook de service accu’s zijn ineens nagenoeg leeg en blijken ook de volgende dag geen lading meer vast te houden. Zij hebben het niet overleefd. Binnen is er wat betimmering losgekomen en zijn er twee colablikjes spontaan geëxplodeerd. Verder lijkt er geen schade te zijn.

Ondertussen is de ankeropdracht vanwege de oostelijke wind komen te vervallen en vervangen door het ronden van een boei bij Vlieland. Daarmee kies ik ervoor om dit eerst te doen voordat ik naar Terschelling ga. En daar blijf ik. Het is genoeg geweest voor vandaag.

Dag 3: Energiegebrek
Vandaag belooft een mooie dag te worden! Eerst met halve en ruime wind en stroming mee binnendoor naar Den Oever, dat wordt vliegen en genieten! Daarna, misschien met een klein klapje, naar de opdrachten in Makkum en Workum. En als er dan nog wat dag over is, wellicht nog wat verder varen?

Na weer erg slecht geslapen te hebben, dubbelcheck ik bij het wakker worden nog even hoe laat er bij de Paardenhoek voldoende water staat om er langs te kunnen. En voor de vorm kijk ik ook nog even naar het water langs de afsluitdijk, hoewel dat altijd een veel ruimer venster heeft (had). Maar dat blijkt de afgelopen periode nog verder verzand en met de afwaai van vandaag kom ik er niet meer op tijd langs! Geen optie! Om buitenom te gaan ben ik al te laat, als ik dat doe heb ik vanaf Den Helder wind en stroming tegen en zal ik pas vanavond erg laat in Den Oever zijn. Ook onder Texel langs zal ik vanaf het Gat van de Stier wind en stroom tegen hebben en dus laat in Den Oever zijn. Met beide opties gaat Makkum vandaag niet meer lukken en daardoor vervalt mijn planning waarmee ik op tijd zou finishen. Maar bovenal schrikt het idee om weer tegen de wind en golven in te moeten beuken me heel erg af; ik heb geen ruimte meer over voor nieuwe blauwe plekken. De kleine tegenslag dat ik niet langs de Afsluitdijk kan, blijkt zich te ontpoppen tot een emotionele knock-out. Ik besluit op te geven.

Als ik later richting Kornwerderzand zeil, realiseer ik me dat er helemaal geen sprake zou zijn geweest van tegen de golven opbeuken. Het is dan immers wind en stroming in dezelfde richting en dus een betrekkelijk rustige zee. Dat zou het weliswaar erg langzaam, maar ook relatief comfortabel opkruisen hebben gemaakt. Waarom realiseerde ik me dat vanmorgen niet?? Tot na de sluis twijfel ik en speel ik met de gedachte om voor spek en bonen toch verder te varen en de overige opdrachten uit te voeren. Maar wanneer ik Makkum in zicht heb en zie dat de haveningang niet bezeild is, heb ik ook daar geen zin meer in. Ik zet met een ruime wind koers naar thuishaven Den Oever. Een warm bad en een zacht bed lokken.

De Singlehanded: Het oudste en zwaarste solo zeilevenement van Nederland. Helaas te zwaar voor de combinatie van mij met mijn bootje.