Onderwerp: Laatste vakantie met Lola

Toen ik deze vakantie begon was ik nog compleet in de veronderstelling dat deze trip een voorbereiding was op mijn plannen voor 2027. Om meer vertrouwen te krijgen met mijn bootje op open water had ik mij voorgenomen om oversteken te maken op het Markermeer en IJsselmeer. Gaan waar de wind waait, maar niet steeds met de kust binnen handbereik.

Op dinsdag 23 juni vertrok ik met een stralende zon van Lelystad naar Volendam. Na mijn eerdere avonturen toch met een beetje samengeknepen billen door de sluis, dit keer soepel en zonder problemen. Op open water de zeilen gehesen en genoten van een heerlijke tocht. Na een uurtje of drie zag ik op de tablet dat ik halverwege was, en dat de overkant dus ook nog zo'n drie uur varen was. Voor het eerst met Lola midden op het meer en net voelde fantastisch. Lang niet zo spannend als ik vooraf gedacht had. Rond 17.00 uur lag ik in de gemeentehaven Volendam waar een collega die in de buurt woont aan boord kwam borrelen.

Woensdag begon met zeer weinig wind. Ik vertrok al vroeg richting Hoorn, maar na een half uurtje dobberen heb ik de motor maar weer aangezet. Wel spannend met alle waterplanten, dus ook de vaargeul maar opgezocht. Na een uurtje herrie verschenen de eerste rimpeltjes op het water en heb ik de zeilen weer gehesen. Vooruit kruipend ging ik van ton naar ton, maar de wind trok in de loop van de ochtend iets aan. Vanaf het middaguur kon ik ondervinden dat ik het roer gewoon los kon laten. Zonder golven bleef ik heerlijk rechtuit varen. Wel heb ik een aantal keren mijn vest uitgetrokken en een douche genomen met de puts. Wat was het verschrikkelijk warm. Vroeg in de middag kwam ik aan in de binnenhaven van Hoorn waar ik een heerlijk plekje had langs het park, vlak achter een van de havenmeesters. Die beloofde mij dat hij de volgende morgen zou helpen om vanaf de hoge deur mijn vlaggenlijntje door het blokje bij de zaling te trekken. Ik had de vorige per ongeluk los getrokken toen ik deze wilde vervangen. Een moment van onoplettendheid en je staat met twee uiteinden in je hand op het dek. Oeps.

Zoals afgesproken legde ik de volgende dag de boot even naast de hoge kant en terwijl ik op de havenmeester wachtte hoorde ik achter mijn boot: Plons, plons, plons. Eerst dacht ik dat het wel een hele rare eend was, maar het bleek een duif te zijn die half in half op het water naar mijn spiegel kwam. Ik heb hem er uit gevist en in het holletje van een bolder gezet. Daar kon hij bijkomen en drogen in het zonnetje, zonder dat eventuele katten er bij konden. Ja, ik heb even overwogen om hem aan boord te zetten, maar wat moet zo'n beest daar dan?

Het lijntje zat al gauw weer goed en ik kon koers zetten naar de Marker Wadden. 15 knopen wind, vol zeil en dansend over de golven had ik een heerlijke tocht. Het was prachtig weer en ik realiseerde mij hoeveel ikde afgelopen twee jaar geleerd heb. Twee jaar terug ging ik met 15 knopen op ruime wind nog met alleen een gereefd grootzeil over het IJsselmeer. Ja er waren toen ook windstoten en het was grijs en een stuk kouder. Maar ik heb toch heel veel meer zelfvertrouwen gekregen. Verder merkte ik dat mijn perspectief veranderd was. Vooraf vond ik het heel spannend om zonder motor op groot water te zitten. Maar toen i, een klein kajuitsloepje tegen de golven zag zwoegen bedacht ik dat ik toch niet alleen van een motortje afhankelijk wilde zijn.

Rond lunchtijd lag ik al aan de steiger van de Marker Wadden. Helaas was het veel te heet om te wandelen. Het strandje werd wel enorm gewaardeerd en ik heb de middag gevuld met zwemmen en lezen in de schaduw van mijn giektent. 's Avonds was het even puzzelen waar de tocht verder naar toe zou gaan. Ik zou vrijdag een vriendin met haar boot ontmoeten en we moesten een haven uitzoeken die voor allebei bezeild was. Ze moest uit Hoorn komen, dus kozen we voor Medemblik.

Vrijdagochtend zette ik al vroeg koers richting het naviduct bij Enkhuizen. Met ruime wind schoot het eerste uur lekker op, maar daarna zakte de wind steeds verder weg. De sluis nam ik als een pro en daarna begon het afzien. Voor de wind was niet te doen. 38 graden gaf de thermometer op een gegeven moment aan. Door af te kruisen kon ik nog een klein briesje op mijn wangen voelen en ook de puts kwam weer tevoorschijn om verkoeling te verkrijgen.

Niet lang nadat ik de sluis door was hoorde ik via de scheepvaartberichten dat de sluizen bij Enkhuizen stil lagen door de warmte. Mijn vriendin wachtte nog op een opstapper, dus die heb ik niet meer kunnen ontmoeten deze vakantie. Jammer, maar zo gaat dat met varen, dan ben je afhankelijk van het weer.

Na uren afzien in dezon kon ik uiteindelijk aanleggen in Medemblik. Eerst dacht ik nog een nachtje te ankeren, maar aangezien er flinke regen en onweersbuien waren voorspeld heb ik dat maar niet gedaan. En regen en onweer heb ik gehad. Wat ging het tekeer. Wel een geruststelling om met zo'n klein bootje tussen al die hoge masten te liggen.

Zaterdag moest ik helaas even naar huis voor de clubkampioenschappen van de zwemvereniging, maar zondagavond was ik weer op de boot om mijn reis voort te zetten.

Aangezien de wind flink af zou gaan nemen en ik het langzaam dobberen op open water wel een beetje gezien had besloot ik maandag om over te steken naar Stavoren om Friesland in te duiken. Als ik dan toch moest motoren dan maar ergens waar er nog wat te zien was langs de kant. Precies zes uur na vertrek kon ik aanleggen in Stavoren. Wel was onderweg het hengsel van mijn puts losgeschoten. En dat emmertje bleef dus niet drijven. Toen ik omgekeerd was voor een POB manoeuvre was hij al gezonken. Gelukkig was er een watersportwinkel in de haven waar ik een nieuwe kon scoren.

Dinsdag 30 juni was een tocht waar motor en zeilen elkaar flink afwisselden. Johan Friso sluis en Warnserbrug, even zeilen op de Moarre, zeilen weer neer voor het aquaduct en weer op op de Fluessen. Vanaf daar kon ik doorzeilen tot Heeg.

Op zoek naar een nieuwe bestemming ontdekte ik dat ik vlak bij een minicamping met steigertjes was waar ik op familieweekend was geweest. En met de wetenschap dat ik donderdag verwaaid zou liggen koos ik Idzega als mijn volgende haventje.

Om 11.15 lag ik voor de draaibrug waar ik door moest: Rood-rood licht. Balen, maar in de verte zag ik wel een enorm bord met een lap tekst. Vast de bedieningstijden... Gelukkig bedacht ik mij dat ik de waterkaartenapp nog had, waar ik kon zien dat ik slechts een kwartiertje moest wachten. En ja hoor, klokslag 11.30 uur draaide het bruggetje open en kwamen mij een aantal bootjes tegemoet. Ik kon er daarna zo door, waarna iemand mij er op wees dat het stuk water waar ik naar toe ging doodlopend was. 'Geen probleem mijnheer, ik weet waar ik naar toe ga'. De volgende brug draaide slechts tot 12.00 uur, maar die bleek heel dichtbij, dus dat was geen probleem.

Hoewel ik mij voorgenomen had om niet op te kruisen (ik heb per slot van rekening vakantie) wilde ik toch nog heel even de zeilen hijsen. En na een half uurtje op de Idzegeasterpoel konden ze weer naar beneden. Er was plek zat in het haventje en toen moest ik kiezen tussen een beetje privacy of de neus in de wind. Ik koos uiteindelijk voor privacy en legde vooruit aan in de box. Anders keken de mensen van de camping rechtstreeks mijn kajuit in.

Donderdag regende het flink en stond er een harde bries. Een wandeling langs het water bracht mij bij een uitzichtpunt, maar daar ben ik al gauw weer vanaf geklommen. Veel teveel wind.

Vrijdag waaide het al iets minder, maar ik besloot om alleen op de fok terug te varen. Ik had de tijd voor de terugweg echter iets te kort ingeschat en kwam twee minuten te laat bij de brug, zodat ik bijna 1,5 uur moest wachten. Een goed boek deed wonderen om de tijd door te brengen.

Na een stuk op de motor en een lunchpauze bij de Rakken ging ik op de fok verder naar Sloten. Op het Slotermeer tikte ik nog bijna 5 knopen aan en ik was blij toen ik kon aanleggen bij het recreatiepark De Jerden. Die avond werd een demonstratie gegeven door de plaatselijke schutterij waar ik ben gaan kijken. Terwijl ik terug wandelde naar de boot realiseerde ik me dat dit soort folklore mijn vader ook enorm aansprak. Dan grijpt rouw toch ineens weer naar je keel. Hij zal boven wel geglimlacht hebben dat hij de interesse voor lokale evenementen heeft meegegeven.

Zaterdag was het tijd om te vertrekken naar Lemmer, omdat ik de Prinses Margriet sluis het liefst op zondag wilde doen. Ja, grote binnenvaartschepen blijven intimideren als je een notendopje van 5 meter vaart. De brug stond open voor tegenliggers, dus probeerde ik aan stuurboordswal te wachten. Om met mijn mast een overhangende boom tegen te komen. Ai, aanleggen, van boord, bootje achteruit trekken... Voordat ik weer kon wegvaren ging de brug weer dicht. Ok, even wachten en losgooien bij rood-groen. Om vervolgens het klompje te zien... Shit, mijn portemonnee ligt binnen in mijn grabbag.

Ik had online nog opgezocht voor welke bruggen ik moest betalen en die van Sloten stond niet in het lijstje. Maar ik duik met mijn hoofd in het luik en laat de tas uit mijn handen schieten... Eerst maar weer aangelegd om de tas en mijn muntjes op te duikelen. Met drie euromunten in mijn hand weer wachten tot het licht weer op groen ging en de boot richting de brugopening gestuurd. Die vervolgens voor mijn neus weer op rood ging. Aaaargh.

Ondanks het smalle water maar rondjes blijven draaien voor de brug waarna ik bij de volgende ronde eindelijk door kon varen. Met een brugwachter die niet snapte of ik er nou wel of niet door wilde, omdat ik de boot even op de middenbolder vast maakte als ik niet door de brug kon... Nou ja, die had ik gehad en ik kon op de fok weer verder naar Lemmer.

Zondag vroeg op weg naar het PM kanaal en de sluis in de veronderstelling dat op zondag geen binnenvaartschepen zouden varen. Geen schip te zien en moederziel alleen legde ik aan bij de wachtsteiger voor sportboten. Toen na niet al te lange tijd de deuren open gingen kwamen er toch twee bakbeesten uit. En ondanks dat ze heel rustig voorbij kwamen voelde ik de zuiging en het trekken aan de lijn. En wat voelde ik mij klein helemaal alleen in die sluis. En ik dacht dat Lelystad groot was...

Eenmaal op open water kon ik de zeilen hijsen. Aangezien er slechts 12-14 knopen wind was voorspeld en ik op halve wind richting Urk wilde varen zette ik weer vol zeil op. Gedurende dag nam de wind echter steeds meer toe en begon ik mij af te vragen of ik niet beter een rif kon zetten. Ja, dat is het moment om het te doen. Maar golven van 50 cm vond ik best hoog en om de kop in de wind te draaien en het zeil op te binden was ook spannend. Ik voer langs de vaargeul en het windmolenpark, dus bijliggen vond ik ook niet zo'n goed idee. Uiteindelijk heb ik gekozen om wind te lozen door de overloop naar beneden te zetten en de schoot losser te zetten. Daarmee kwam ik veilig aan op Urk waar ik de volgende dagen verwaaid lag tot de wind zou draaien om de terugreis naar Lelystad in te zetten.

Tijdens deze dagen kreeg ik het bericht dat mijn droomboot beschikbaar kwam en voor een prijs die ik niet kon laten lopen. Mijn laatste etappe met Lola was dan ook een met gemengde gevoelens. Ik heb een fantastische vakantie gehad, maar het was ook de laatste tocht samen.

Klinkt goed, en lekkere leercurve..
Veel plezier met je nieuwe boot

Leuk om te lezen, en mooie ervaring opgedaan voor nieuwe avonturen met je nieuwe boot!