Onderwerp: Langkieler mahonie-op-eik 1958 - niet / wel doen ?

Ik ben geabonneerd op veel vlogs in YouTube. Het is deprimerend te zien hoe veel mensen vol goede moed beginnen. En er zijn er die al jaren niets meer van zich laten horen. Project staat dan ergens half af. Of nog erger 1 van de partners vecht voor zijn of haar leven in een ziekenhuisbed.

Alles gelezen hebbende zie ik je de boot niet kopen. Als je haar wel koopt zul je er twee dagen plezier van hebben: de dag dat je haar koopt en de dag dat je haar weer verkoopt.
Wat je wel kunt doen is een mooie foto maken, die flink vergroten, mooi inijsten en thuis ophangen. Dan geniet je er iedere dag van en zonder zorgen.

Zoals hierboven al aangehaalde, als je besluit om met je partner samen het leven te delen zitten er ook geen garanties op.
Je stapt erin en doet je best.
Daarna zie je wel wat t wordt, soms geeft een leven lang vreugde soms vat t tijdelijk even tegen en soms lukt t helemaal niet.

En ook dan biedt huren soms uitkomst maar is t toch net niet.(denk ik)

Ik heb een familie onze tjalk verhuurd voor 23 jaar. Ze waren in zak en as toen we meldde dat we 'm verkocht hadden. Zij hadden de lusten, wij de lasten (en een aanzienlijke hoeveelheid euro's ) Het was een soort hun boot.

amersfow schreef :
Wat ik dus niet van plan ben is een "projectbootproject" te beginnen. Mijn uitgangspunt bij het zien van deze boot was onmiddellijk: hoe houdt men dat in zulke piekfijne staat, en: kan ik dat ?
Ik bezit een eigen woning en zal (alweer vanuit dat voorzichtigheidsdenken) altijd zorgen dat ik een traditioneel dak boven mijn hoofd heb, en gelukkig lukt dat financieel voor ongeveer de volgende 30 jaar. Maar zo oud wil ik niet worden (90+), dus er mag wat opgeconsumeerd worden.

Dus die projecten van koppels die alles verkopen en dan op een boot gaan wonen en de wereld rond willen: dat is niet mijn bedoeling. Ik wil wel graag lange periodes op een boot verblijven, in allerlei omstandigheden, en niet altijd varend.

Op dit moment, net terug van anderhalve week Noord-Duitse kust oostelijk van Flensburg en Ebeltoft Denemarken en alles nog vers op het netvlies, zie ik dat in de vorm van in een heel rustige jachthaven een vaste ligplaats hebben.
Met stip de marina van Flensborg Yacht Club (FYC) / Flensburg Sailing Association (SVF) - geen verkeer, buiten vakanties ontzettend kalm.
Maar Ebeltoft Skudehavn mag ook, verkeer benedenwinds, rustige hoekjes links en rechts?
Maar het is maar de vraag of het wijs is als nieuwe eigenaar in dezelfde haven te blijven, als je nog niet weet of je in staat bent de boot in zijn prachtige toestand te houden.
Dan af en toe wat havenhoppen naar andere rustige haventjes.
De prachtige vredige Noord-Duitse en Deense kustlandschappen savoureren vanop het water. Ik begrijp die ervaren Noord-Nederlanders nu helemaal die ik vorig jaar in Minde Marina ontmoette, die in plaats van een eigen boot in het drukke Friesland aan te houden, altijd huren in Flensburg en in die wateren hun bootvakanties doorbrengen.
Een Zuid-Afrikaanse gastskipper sprak dan toch weer ondanks de vredige indruk van de Flensburg fjord van "navigational hazards" ... ?

Ik wil best ook poetsend op de boot doorbrengen, detailwerk of groots werk, en praatjes maken met andere booteigenaren en wederwaardigheden uitwisselen.

En het mag misschien vreemd klinken (gelukkig is alles hier grotendeels anoniem ): ik ben klaar om te sterven.
Nee, ik bedoel niet dat ik "klaar ben met het leven".
Maar ik heb gewoon een best rijk, druk, vol leven gehad, dat ik zelf als goedgevuld ervaar. Ik beklaag me niets, heb een paar minieme dingen ververwezenlijkt, wat spullen vergaard die ik wou hebben en geen financiële zorgen.

Die beroepsactieve fase is bijna ten einde nu, er komt plaats voor wat anders.
Ik beschouw al het leven wat ik nog aan de jaren ga toevoegen als extra nu.
En dus... is het tijd om daar een grote schep extra waarde aan toe te voegen, namelijk datgene wat me een halve eeuw geleden mateloos boeide zonder dat ik kan verklaren waarom, terug plaats te geven. Dat mag wat kosten, maar het mag geen put worden, daar dient het al berekende exit-scenario voor.
En ik zoek nu naar de meest geschikte vorm, de aangenaamste vorm ook, om dit aan mijn leven toe te voegen.

Ik ga toch nog één keer iets zeggen. Daarna stop ik in ieder geval met dit topic. Ik heb eerlijk gezegd geen behoefte aan iedere dag een nieuwe aflevering van hetzelfde verhaal. Wat ik nu ga zeggen klinkt misschien hard, maar het is wel wat ik ervan denk.

Volgens mij heb je geen botenprobleem, maar een beslissingsprobleem.

Je blijft maar onderzoeken, afwegen, rekenen en heroverwegen. Iedere keer als een bezwaar is weggenomen, verschijnt er weer een nieuw. En zodra een beslissing dichtbij komt, vind je wel weer een reden om die uit te stellen.

Je zoekt naar een zekerheid die niet bestaat. En zolang je daarnaar blijft zoeken, hoef je nooit echt te kiezen.

Misschien moet je jezelf eens serieus afvragen of je werkelijk een boot wilt, of dat je liever blijft dromen van een boot. Want dromen is veilig. Dan kan er niets misgaan.

Maar ondertussen tikt de klok gewoon door. Je bent de zestig gepasseerd. Hoeveel mooie zeiljaren denk je nog te hebben?

Je bent zo bang om straks spijt te krijgen van een verkeerde keuze, dat je misschien niet doorhebt dat je juist bezig bent de grootste spijt te organiseren: straks ontdekken dat je je dromen nooit hebt waargemaakt omdat je niet durfde te kiezen.

Koop die boot, koop een andere of zie er definitief van af. Maar neem eindelijk eens een besluit en ga leven in plaats van eindeloos na te denken over wat er allemaal mis zou kunnen gaan.

Want volgens mij is niet die oude houten boot je grootste probleem, maar je angst om te kiezen. En die neem je mee naar iedere volgende boot.

Tot hier.

Ik ontken niet dat je gelijk hebt. Maar ik moet het er nu eenmaal mee doen. En dat lukt wel hoor, no worries. Het duurt gewoon wat langer dan bij minder onzekere mensen.

Ik wou je toch bedanken voor alle heel waardevolle feedback, heeft me zeker geholpen om voortgang te maken in heel het traject (ook al lijkt het van buitenaf niet zo)

Hoop voor jou en anderen in je omgeving dat je niet ook zo weifelt om wel of niet uit te wijken als er een groot schip op je af komt...

SSpantHout schreef :
Ik doe toch ook nog maar een duit in het zakje. Ik kan me volledig verplaatsen in dit beeld van varen na het pensioen. De nadruk ligt kennelijk op varen en verblijven aan boord. De charmes van de Oostzee trekken aan. Klassieke vormen kennelijk ook. Je wil alleen kunnen varen en zeezeilen zal voornamelijk kustvaart zijn.
Dus wil je een gemoedelijke maar goed zeilende niet te grote boot, waar je je geborgen in kan voelen. Die je makkelijk solo kan varen. Niet te klein ook, met een zeker comfort. Van polyester, zodat je niet onmiddellijk gestraft wordt als je een tijdje kiest voor varen en genieten in plaats van onderhoud. In goede staat (tuigage, motor, elektra) zodat je meteen kan wegvaren.
Je wil (denk ik) geen boot die aan de Oostzee ligt, maar eentje in de buurt, waar je het hele jaar van kan genieten (en die je op je gemak kan onderhouden), die mans genoeg is om in de zomer wat verder weg mee te gaan. De Theems delta en de Engelse zuidkust heeft ook zijn charmes.

Deze boot bijvoorbeeld? De voorloper van de mijne. Maar geen teak dek, wel een vernieuwde motor en up to date navigatiespullen. Tuigage ziet er van afstand ook niet gek uit, behoorlijke zeilen denk ik, nieuwe giek, moderne fokroller, goede schootlieren. Net interieur. Keuren, kopen en dan plezier maken zonder al te veel zorgen.
Het is maar een voorbeeld, natuurlijk.

Ja, natuurlijk, een mooie HR Monsun 31, prachtige onderwaterlijnen.
Die zit voor mij kwa aantrekkelijkheid zowat in dezelfde klasse als de Najad 34. Die werd me door een ook gepensioneerde eigenaar recent ook beschreven als stabiel, veilig, beschutting biedend.
De Najad heeft dan weer een stuurwiel en middenkuip, wat ik extra fijn vindt, en om een of andere reden minder het "keldergevoel" als je naar beneden stapt. Wel kleiner (korter) salon dan de HR denk ik.

(de Monsun heeft blijkbaar een gekromde vloer waarin je de rompvorm ziet, is een puntje voor me. Ik heb liever een vlakke vloer, zodat je er niet aan herinnerd wordt dat je onder de waterlijn staat/zit/ligt).

De Monsun geeft geen keldergevoel, in elk geval veel minder dan mijn boot. Best veel licht en uitzicht. Ik zou nooit een stuurwiel willen op een boot van dit formaat (een helmstok stuurt prettig en direct en er kan veel minder aan kapot). Maar ja, daar kan je over bezig blijven

SSpantHout schreef : Nu ben ik niet meer mee. Wil je wel een boot?
Zelf op een condomaran sta je in de slaaphut met je voeten onder de waterlijn.
Over en uit

Ja... maar ik vind een helmstok echt iets voor open zeilboten waarin je snel wil inspelen op de wind en de golven (en vooral in plané wil geraken).

Bij "zeiljacht" denk ik aan een stuurkolom met metalen stuurwiel met leder omwikkeld, gashendel aan de stuurkolom, een grote plotter bovenop de stuurkolom, en misschien nog wat kleinere instrumenten erbij, vooral dieptemeter.

Dat was al zo in de jaren '80 en '90 toen ik af en toe kon meevaren op huurboten, en dat idee heb ik nu nog altijd. Natuurlijk altijd de kwadrantconstructie goed controleren en of er bij panne snel een noodhelmstok kan geplaatst worden.

Dit gaat mijn "wat wordt mijn nieuwe boot" draadje qua lengte wel overtreffen hoor....

AndreAzuree schreef : Hoezo ? Nog 18 pagina's to go .

@SSpantHout, dit begint echt een tenenkrommend topic te worden.
Mede dankzij je eigen bijdragen die het gebrek aan echte kennis over zeilboten en hoe ze te zeilen duidelijk weergeeft.

Mijn advies, verkoop de camper en de motorfiets en stort je in het zeilboot avontuur.
Of, ga lekker reizen met de camper en berijd de motorfiets in de zomer, misschien een huurbootje zo af en toe.

Maar stop met dat gedraai.

Doejong schreef :
Laat ons daar eens een zijsprong over maken.

Ik vind het gewoon geruststellender om boven het water te staan/zitten/liggen, dan onder water. Om van boven op het water uit te kijken, dan het idee te moeten wegdrukken dat het water eigenlijk tegen de zijwand van je schip drukt, dat - mocht de bootromp transparant zijn - je gewoon onder water kijkt.
Neem me niet kwalijk, maar ik ben als tiener ooit bijna vergaan bij een snel opstekende aflandige Mistral aan de Spaanse kust op 2 km uit de kust.
Ik heb sindsdien een wat je zou kunnen noemen "gespannen" relatie met onder/boven water .

De jaren dat ik windsurfte wilde ik na een mislukte gijp zo snel mogelijk weer op het board staan, want val ik er in, dan racet mijn geest binnen 2 seconden als het ware naar de diepten van het water waarin ik beland ben, en waar allerlei schepselen in kunnen huizen. Ik moet binnen de seconde de snel opkomende paniek mentaal wegdrukken.

In de Middellandse zee zag ik bij het windsurfen ooit (naar later werd verteld) een kleine blauwe haai (1,5 à 2m) onder mijn surfboard doorschieten. Misschien vinden anderen dat boeiend of spannend, maar ik besef dan sterk dat ik boven het water veilig ben maar onder water niet per se.

Ik ervaar een erg sterk onderscheid tussen uit het water zijn, of in het water zijn.
Buiten of binnen.
Boven of onder.

Vandaar: graag boven de waterlijn.
Ik kan me niet voorstellen dat ik daar de enige in ben ?

In de meeste zeiljachten sta je op de vloer onder de waterlijn. Maar sommige aspecten van de inrichting kunnen dat min of meer camoufleren, of net benadrukken. Er zijn boottypes met stahoogte maar toch een vlakke vloer, andere dan weer hebben een gekromde vloer. Dat werkt niet voor mij.

De Deense houten boot waarover dit topic gaat trok mijn interesse onder meer omwille van de eerste ruimte die hoger ligt dan het diepergelegen echte salon, feitelijk een soort deck salon. Je staat er weliswaar een 10-20cm onder de waterlijn (er is net een klein gekromd stukje spant zichtbaar aan stuurboord boven de vloer), maar je hebt al zittend uitkijk door de ramen naar buiten en op het wateroppervlak. Psychologisch doet het hem dat voor mij.

Toch maar een bootselectiecriterium als een ander, zou ik zo zeggen.

Gedraai of gedraal ?

Allebei

SSpantHout schreef :
Dat is zo.... ik nam uiteindelijk wel een beslissing. En eentje waar ik geen spijt van heb, 7 jaar later.

jerry schreef :
+1

Romantiek is de Hollywood versie van de werkelijkheid. Als je dat zoekt kan je beter wegdromen bij een herhaling van de Onedin Line of zoiets. Ook daar was de werkelijkheid totaal anders dan het sprookje op het scherm. Bevalt het even niet, dan kan je de film uitzetten. Een echte boot in een echte uitdagende situatie kan je niet uitzetten. Dan zul je door moeten en voor je het weet wordt die romantiek een nachtmerrie. Ook van de Titanic heeft Hollywood een geweldig romantisch verhaal weten te maken.

Veel succes verder.

Zijn er geen langkielers met stuurwiel van wortelnotenhout? Dat is pas echt mooi!

SSpantHout schreef :
Blijven staan! Dan krijg je alleen natte voeten!

Aan TS, was de keuze voor je camper en motorfiets ook zo complex

Alsjeblieft, dit moet hem dan zijn. Blijft drijven, rechte vloer, middenkuip, stuurwiel, jaren 80 gevoel, en er ligt er al eentje te koop in de Oostzee