Onderwerp: Vertrekken en je huis

In het draadje "grote verhalen van een kleine schipper" ben ik een verslag aan het schrijven over de afgelopen twee weken "remote woonwerken vanaf de Raccoon" en de bescheiden, maar heerlijke, zeiltochtjes langs de Normandische Kust die ik heb mogen ondernemen. Maar ook over wat ik geleerd heb, over het aanboord woonwerken, de Raccoon en natuurlijk vooral over mezelf.

Deze draad heeft mij heel veel gebracht, en aan het denken gezet, over allerlei zaken, en uiteindelijk over dat impopulaire onderwerp waar ik toch aandacht voor heb gevraagd, dat slijk der Aarde, de financiele kant van wonen, werken en zeilen vanaf dezelfde plek, een liveaboard.

Een aantal angsten resoneren, bij een aantal angsten denk ik: als dat gebeurt, dan maar vanaf een zeilschip.

Ik voel me nog te jong om een verwarde, eenzame alcholist in een haven te worden, het risico is niet ondenkbaar, maar ik meen, dat met een beetje discipline ook op sociale hygiene (en dieet/lifestyle) dat risico acceptabel is, het werk en vooral de kinderen houden me daarbij dan hopelijk ook van de straat en sociaal acceptabel (voor mij het hoogst haalbare, hoor )

Een one-way ticket van de huizenmarkt af, ja, die kan je omdraaien, je kan ook zeggen ik verkoop mijn huis niet en blijf wonen ergens waar ik niet per se qua woongenot nou rendement haal uit die plek, want anders kan ik er nooit meer naar terug.
Ik denk nog steeds, dat het verstandig is om wel 'iets aan te houden'. Overigens heb ik vooral minder haast, met een en ander in gang te zetten. Nu ik besef hoe onmens groot de uitdaging is om de Raccoon voor eind 2027 (deadline gesteld) in Collioure te krijgen, in vakanties en remote werkweken, en met de duizenden kilometers autorit naar haar toe en weer terug.

Economische rampspoed op globale schaal. Ja, leidt dat tot een instortende huizenmarkt? Of juist exploderende huizenprijzen? En in hoeverre vormt de AI revolutie voor mij persoonlijk juist kansen in plaats van bedreigingen? Het is geen toevalligheid dat ik 30 jaar geleden al Kunstmatige Intelligentie ben gaan studeren, dit komt voor mij op mijn pad als erkenning van de relevantie van die keuze, en ik voel mij qua kennis en vaardigheden bijzoinder goed uitgerust om klanten en leuke opdrachten te werven in mijn vakgebied, misschien wat moeilijker 'remote only', maar dat zou moeten lukken.

Het leven is en blijft dan toch vooral 'werken, werken, werken', wat ik graag doe en zoals ik gewoon ben. Wat maakt het uit, waar ik naar een beeldscherm kijk? Maar het hele leven daaromheen zal drastisch wijzigen, qua comfort en avontuurniveau, heerlijk, om de week/paar weken een andere haven of ankerplek, meer wandelen en buiten zijn, meer afwisseling en doorbreken van sleur die me soms ontzettend vastgeroest doen voelen op de statische plek, mijn huis, waar zich nu het meeste van mijn leven afspeelt.

Toen ik ooit in Naarden kwam wonen, was ik nog kinderloos, en ik herinner me dat ik rond hun geboorte voelde dat ik "wortel schoot", mij welkom voelde en dat ik "investeerde" in de (sociale) omgeving waar ik deel van mocht uitmaken en mijn kinderen wilde laten opgroeien.
Door scheiding, door Corona en andere polariserende maatschappelijke ontwikkelingen, doordat mijn kinderen het nest verlaten, doordat ik zelf ben veranderd in behoefte en gedrag (en steeds vaker weg was om te zeilen) is dat gevoel de afgelopen jaren enorm afgenomen, en voel ik me eerder 'ontworteld' in mijn huis, "verloren" in mijn stad/woonomgeving en voel ik me, altijd, enorm 'thuis' aan boord, op de plas en in havens, ik slaap er beter op een slechter bed, oud brood smaakt lekker aan boord en ik voel me, zeker na een dag zeilen, vervuld en voldaan als ik naar bed ga, blij, op mijn plek. In plaats van in slaap gevallen op een bank met de televisie nog aan, zeg maar en mezelf verbazend dat ik weer weinig heb ondernemen op een doordeweekse avond na het werk of een weer wat als "verloren" aanvoelende weekenddag.

Is dat gevoel, van thuis zijn, niet het hele idee van 'woongenot' en is die overweging eigenlijk niet de meest belangrijke, bij de uitgave van het geld van meestal de grootste kostenpost in ons leven, ons woonbudget? En is het, financieel, niet gewoon een heel goed idee om die woonlasten te laten samenvallen met de hobby, of droom zoals u wilt, van zeilen en voortdurend verblijf aan boord?

Ja, dat is een gevoel, om te volgen, en een gevoel, een emotie, een smaak, die aan de basis staat van de overweging om een voor mij best radicale keuze in mijn leven te maken.
Maar Thijs is ook niet gek, en hoewel ik denk dat gevoelens aan de basis van belangrijke keuzes zouden moeten staan, wil ik er graag mijn koppie bijhouden, het op een nette en verstandige manier proberen vorm te geven, zo min mogelijk schepen achter me verbranden en zeker er vanuit gaan dat ik het ooit helemaal zat ga zijn, misschien al sneller dan ik nu kan vermoeden, en dat ik bij het aangaan van deze verbinding er dus heel goed over na moet blijven denk wat mijn eventuele 'exit strategie' is.

Ik ga verder, met de puzzel van mijn leven, en alleen het leggen daarvan geeft eigenlijk al veel plezier, ook het delen van de stukjes op dit mooie forum: dank voor al jullie hartverwarmende meedenken en reacties!

Mooie bijdrage weer, lijkt erop alsof je er er zeer goed over hebt nagedacht.
Ik zou zeggen... geef je de dromen de ruimte, maar zorg altijd dat er een weg terug mogelijk is. Mag een klein weggetje zijn