Onderwerp: Albert verhalen.

Da's wel heel plichtsgetrouw! En ook heel stom.
Maar anders hadden we dit verhaal misgelopen!
Groeten, Peper.

Ma. 01-09-2008.

Het weer is omgeslagen, zo mooi zonnig en warm als het gister was, zo bewolkt en fris is het vandaag. De wind zit in de zuidwesthoek en is ook toegenomen tot 5 – 6 met een dikke zeven in de buien. Met de deze wind is het goed zeilen op het Duitse wad. Dat is hier zo smal dat de eilanden en de kust hier voor een oppertje zorgen en de zeegang niet al te gek wordt. Vanwege het getij hoeven en kunnen we niet vroeg weg, zo tegen de middag is vroeg zat. We kunnen uitslapen en gaan na het ontbijt – ik met frisse tegenzin – op de fiets naar het dorp om nog wat “onmisbare” zaken in te slaan, die we vanmiddag op Spiekeroog ook kunnen kopen, zónder dat we eerst een kilometer of wat moeten fietsen. Dit argument maakt op Marjanne totaal geen indruk. Ze veegt mijn bezwaren met drie woorden van tafel. ‘Je gaat mee!’ Ja, ik weet het, ik moet laten zien dat ik de baas ben, maar zeg eens eerlijk, welke man kan op tegen “vrouwenlogica”? De weg naar het dorp bestaat uit grote betonplaten die in W.O. II de start en landingsbanen vormden voor de jachtvliegtuigen die de Engelse bommenwerpers moesten afschieten voor ze de grote steden met hun havens en industrie bereikten. Overal in het duinzand, door het bos en in weilanden, zie je deze banen, overwoekerd door braamstruiken en sommige stukken onder meer dan een meter zand. De Duitsers hebben destijds, net als de Engelsen op Malta, van het eiland een groot en onzinkbaar vliegdekschip gemaakt.

Het dorp is helemaal ingericht op toeristen, Duitse toeristen om precies te zijn, Hollanders zouden hier niet veel uitgeven. De souvenirzaken, het zijn er wel een paar dozijn, verkopen bijna allemaal dezelfde quatsch en wat er aan de rekken van de vele kledingzaakjes hangt is zo oubollig dat zelfs ík er niet in wil lopen, en dat zegt wat! We zetten de fietsjes in de dorpsstraat neer en wandelen omhoog over een smal klinkerpaadje het duin in tegen een nog hoger duin gaat een trap omhoog en komen we aan de voet van de vuurtoren. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht over zee.
‘Kijk Martje, daar links zie je de tonnen waar we zaterdag langs binnenliepen.’
Een Vissermannetje loopt daar in de verte het zeegat aan, hij maakt beste schuivers. We blijven hem volgen tot hij bij de kop van het eiland achter de duinen verdwijnt.
‘Stoer, zoals dat bootje zich naar binnen knokt, die zien we straks wel in de haven.’
Het wordt tijd voor de boodschappen. We wandelen terug naar het dorp waar ik blijf hangen bij de enige winkel die nog wat leuk spul in de etalage heeft en Marjanne duikt de supermarkt in.

Op de terugrit stopt Marjanne om de haverklap, zogenaamd om mij even rust te gunnen maar in werkelijkheid gaat het haar om de dikke rijpe bramen die hier overal langs de weg groeien.
Wanneer ik protesteer.
’Zo verspelen we het tij!’
Maakt ze me medeplichtig door een handvol bramen in mijn mond te proppen. Terug in de haven is de modderbank midden in de haven al meer dan een meter onder water. Ik start de motor, gooi alles los en kachel naar de uitgang. Marjanne heeft de boodschappen weggeborgen, bier in de koelkast gelegd en de losse rommel zeevast gezet.
‘Kijk daar ligt het kottertje dat we zagen binnenlopen.’
Het kleine ding dat daarstraks zo nietig leek, blijkt bijna drie keer zo groot als “Zeebeest” te zijn.
‘Kan je nagaan hoe men tegen ons aankijkt wanneer wij in een zeegat liggen te klooien.’ Nog voor we de havenhoofden passeren, horen we de veerboot van twaalf uur blazen. Ik zet de motor op dead-slow tot de boot, die door de hoge pieren niet te zien was, naar binnen draait. Dan gaat het weer naar achttienhonderd klappies en wuiven we terug naar de enthousiaste vakantiegangers.
‘Martje, waar is mijn zakkammetje? Ze nemen foto’s van me.’
‘Van jou? Kom nou, van mijn mooie scheepje zal je bedoelen.’
‘Ga zo door vrouw en ik zet je af op een zandbank, een die met vloed onderloopt.’

Ik zet zeil, niet te veel want harder dan rompsnelheid lopen we toch nooit. De motor gaat uit maar we lopen er geen mijl minder om. De lucht is dreigend met jagende wolken en ook het zeetje, hoewel niet hoog zet behoorlijk fel door. Op de banken in de verte zien we een hele zeehondenvergadering zitten.

We jagen dik twee uur lang grandioos langs de prikken, dan lopen we Spiekeroog, het voor laatste eiland in de rij, aan. We hebben alle ruimte in de haven want er liggen bijzonder weinig boten binnen, dus leg ik ‘Zeebeest” niet in een box maar langs de steiger, dat stapt wat makkelijker op en af.
We maken kennis met twee Hollandse mannen, die met hun donkerbruine zeilsloep ook al een tijdje over de wadden scharrelen. Ze hebben de laatste weerberichten gehoord en die geven voor morgen nog meer wind op. Nu ben ik met een schip als “Zeebeest” niet gauw benauwd, zeker niet hier op het wad. Het is alleen goed opletten bij het passeren van de zeegaten. Daar gaat de route een stuk zeewaarts en kachel je tot vlak bij de platen en de branding, dan is het even een minuut of twintig heftig tot je weer in kalmer water onder de eilanden komt. Ook moet je hier goed opletten dat je de laatste boei niet mist en te vroeg afslaat naar de volgende geul, want als je daar aan de grond loopt, sla je binnen een half uur totaal aan barrels.

Het blijft rustig in de haven, dit tij zijn wij de enigen die binnenlopen. Op slechts een paar boten waait een vlag, de rest ligt er verlaten bij. Marjanne wil naar de Theestube en ik moet mee. Nu ben ik er heilig van overtuigd dat je van thee hoofdluis, zakratten en niet nader te benoemen nare kwaaltjes krijgt, die je alleen door veel koffiedrinken kan overwinnen. Helaas Marjanne is niet te vermurwen, ik moet niet alleen méé, ik moet ook aan de théé, bah! Nu is het dorp vlak bij de haven dus wat lopen betreft valt het wel mee. Even later zitten we onder een mooie oude lindeboom op een knus terrasje.
‘Zeg Martje, moet je zien wat die vent krijgt, koffie! Hoera, ik ben gered, ze hebben hier ook koffie!’
Marjanne kijkt me even vernietigend aan.
‘Je bent de hele reis al zoveel mogelijk aanboord gebleven en je hebt je onttrokken aan alle dingen die ík leuk vind, nu gaan we gewoon gezellig met z’n tweetjes op Oost Friese wijze theedrinken en daarmee uit!’ ‘Ja schat, héél gezellig, ik verheug me er echt op.’ Bij mijzelf denk ik:’Mijn Duits is stukken beter dan dat van haar dus ben ik degene die bestelt, dat geeft mij de kans om voor mij zelf koffie te bestellen. Daar is de bediening
‘Guten tag, was wünschen die herschaften?’ Ik haal diep adem, om in een mooie lange volzin zowel thee als koffie te bestellen. Maar Marjanne, die me al doorhad nog voor ik er zelfs maar aan dacht, is al druk aan het overleggen met de serveerster. Zij in half Duits, half Hollands en de serveerster half in het Duits en half in het Ostfries. Die twee begrijpen elkaar perfect en wanneer ik voorzichtig probeer een koffie te bestellen, kijken twee vrouwen me aan met een blik van “…? Waar bemoei jij je in Godsnaam mee?”
De bestelling houdt in; Een pot thee op een theelichtje, suiker, kandij, een kannetje room, glaasjes theelikeur en een schaaltje koekjes. Wanneer ze eindelijk uit geouweneeld zijn denk ik nog iets van mijn manlijke waardigheid te redden door resoluut een wafel met warme kersen en slagroom te bestellen.
De serveerster kijkt even vragend naar Marjanne. Die haalt bijna onmerkbaar haar schouders op en knikt genadig. Weg is mijn zelfrespect, ik mag lijden dat ze morgen zeeziek wordt!



Albert

Op de thee na best wel lekker!
Groeten Peper.

Geweldig leuk weer, Albert. Fijne verhalen met Marjanne, die ooit, vele jaren geleden in Almere bij de wintermeet, tegen mij zei dat je zo leuk schrijft. Dat ben ik nooit vergeten en kan ik beamen.

Mooi verhaal weer Albert. Jullie hadden een goed huwelijk.

Marjanne had helemaal gelijk, niets zo lekker als een Ostfriesische theeceremonie op Spiekeroog bij 't Witthuus of onder de linde.

jerry schreef :
Vind ik ook. En prettig geschreven.

Weer een mooi verhaal.

Als je dan toch in Ostfriesland bent, bestel je toch geen Kaffee maar een Pharisäer!

(Drankje uit de vastentijd. Grote mok koffie met een flinke scheut rum, toegedekt met een laag slagroom.
De slagroom voorkwam dat dominee de rum kon ruiken. )

Gepost met de officiële Zeilersforum-app

Ik heb mijzelf al een tijdje voor de gek gehouden met het idee dat eenentachtig nog lang niet oud is en dat mijn dochter helemaal niet weet waar ze het over heeft wanneer ze beweert dat ik, op mijn leeftijd een beetje voorzichtig aan moet doen "Je bent geen veertig meer Pa, als je valt en je heup breekt kom ik je niet verzorgen. Dan stuur ik wel een oude chagrijnige wijkverpleegster met een ijskoud washandje op je af om je gat te wassen".
De brutaliteit van zo'n snotneus van eenenveertig die die nog maar amper boven haar slipje kan uitkijken en nu al haar vader de wet wil voorschrijven hoe durft ze?.

Afgelopen week kom ik met een vol supermarktkarretje bij de auto en laad daar de hele handel over in mijn boodschappentrolley. Met al die pakken melk, yoghurt, wijn en het nodige blikgoed is het een hele til om dat ding op te pakken en plat achterin te leggen.
Net wanneer ik me klaar maak om de hele hap in een zwaai op te tillen en in de kofferbak te laten verdwijnen, hoor ik een vrouwen stem: 'Meneer, meneer, zal ik u even helpen?'
Ik kijk om en zie een vrouw van een jaar of veertig op me afkomen.
'Nee dank u ik red me wel.'
En vlug, voor ze het alsnog kan overnemen, zwaai ik het hele geval achterin.

Wanneer ik wegrij denk ik:' Albert jongen, als zelfs dames van middelbare leeftijd je boodschappen voor je willen tillen, dan wordt het misschien wel tijd om toe te geven dat je zo stiekemweg toch een ouwe lul bent geworden.'

Albert

En ik lees je verhaal net na het boodschappen doen... Gelukkig heeft mijn vrouw die Merlot niet gezien die ik gekocht heb, anders heeft ze weer wat te klagen bij dit mooie weer...
Groeten, Peper.

Mooi verhaal weer!

Nog een uit de ouwedoos.


Fred, de 2e machinist, komt de messroom binnen, schenkt zich een bak pleur in en ploft neer op de bank.
‘Stuur, ga je vanavond mee stappen?’
‘k Weet nog niet Fred, Liverpool is, wat mij betreft, nou niet bepaalt het summum op het gebied van staphavens maar we zien wel.’

Fred haalt wat herinneringen op die, deze keer, eens niet over zuipen en wijven gaan.
‘Weet je nog die reis met die toiletpotten?’
‘Ja, nou en of ik dat nog weet.’

We hebben in Rotterdam een lading toiletpotten aan boord gekregen.
Gloednieuw, zo van De Sfinx in Maastricht.
Ze zitten in van die inkijk kratten van het soort “één plankje niet één plankje wel” maar goed verpakt in stro zodat je, op het stro na, niets van de inhoud ziet.
De dockers komen aan boord en zoals gewoonlijk kijken ze als eerste of er wat te rauzen valt.
Ze trekken een paar handenvol stro uit een krat en zien een mooie witte, gloednieuwe, toiletpot.
De heren smoezen even en roepen er een vakbondsvertegenwoordiger bij.
Deze komt bij mij aan dek en zegt dat er niet gelost wordt want de heren eisen, en nu komt het! Schaamtegeld!
Als je alles gehad hebt krijg je dít!
Engelse dockers, schorremorrie dat de hele dag hun bek vol heeft met, fuck, shit, mother fucker, bloody cock sucking basterd etc. en ook nog pissen waar ze staan zonder zich te bekommeren om eventuele toeschouwers, schámen zich voor het hanteren van kratjes met gloednieuwe toiletpotten.
Ik licht die ouwe in en die gaat de wal op om de agent te bellen.
Uiteindelijk wil de ontvanger niet extra betalen en ook de reder, die pas over vier dagen een nieuwe lading verwacht, houdt zijn poot stijf.
Pas de volgende middag gaat de ontvanger door de knieën en betaalt.
Dat was nog voor dat wijf Thatcher aan de macht kwam en hoewel ik het niet met haar politiek eens was, had haar manier van ingrijpen hier best op zijn plaats geweest.

‘En stuur, weetje nog die keer met die student?’
‘Ja Fred, dat weet ik nog heel goed.’

We liggen te lossen in een van de docks en het gaat zo vlot, dat ik tegen die ouwe zeg: ‘Kap, zoals het nu gaat zijn we dik voor vijven leeg.’
‘Mooi, ik zal zo direct meteen even een loods bestellen.’
Ik loop weer aan dek wanneer ik geschreeuw en belgerinkel hoor.
Over de kade komt een vent in een witte stofjas langs gefietst.
In zijn hand heeft hij een soort van bel, die hij luid laat rinkelen, terwijl hij roept: ‘Strike! Strike! Everybody strike!’
De dockers in de loodsen komen naar buiten en ook de schepen lopen leeg.
‘Strike! Strike! Strike!’ Roept iedereen en tien minuten later zijn schepen, loodsen en kades, geheel verlaten.
Pas de volgende middag komt er weer een verse “gang” aan boord en horen we dat die vent, in zijn witte jas, een student was die gewed had dat hij iedereen aan het staken zou krijgen.

‘Ja Fred, Engelse dockers, daar zou je een boek over kunnen schrijven, een dik boek.’




Albert

Britse dockers en Nederlandse zeelieden zijn een slechte mix. Ook in 'Hollands glorie' en 'De Kapitein' van Jan den Hartog komt dat regelmatig naar voren. 19 Bij mijn ervaring met Ierse en Schotse bouwvakkers voor een Covid19 test is dat ze wel luidruchtig zijn maar zich vooral luidruchtig aanstellen.
Maar Albert, als ik nu hoor dat Beiroet weer in de vernieling wordt geschoten en ik denk aan Neut zijn laatste reis, dan is er kennelijk in 70 jaar nog geen steek veranderd.
Groeten, Peper.

En zo is dat!

En weer een ouwetje.


De “Harmanna” kwam daarstraks in de sluis, met een volle lading kunstmest, 254 ton.
Geladen bij de Hoogovens, voor Slootdorp in de Wieringermeer.
De “Harmanna” is de allerlaatste nog met vracht varende tjalk, een unicum.
De schipper, Piet de Jonge, komt altijd even boven voor een praatje met Grunnigertongval, ook nu weer.
Ondanks dat hij al eenenzeventig is, waar hij beslist nog niet naar uitziet, denkt hij er hard over om nog een boegschroef te laten inbouwen en ook meteen een laptop met elektronische kaarten aan te schaffen.
Dat laatste, om ’s winters met slecht zicht, te kunnen varen op wateren waar de betonning wordt opgenomen of gehalveerd i.v.m. ijsgang.
Aan een radarpapiertje zal hij niet zo snel nog beginnen, maar een elektronische kaart. waarop je je eigen schip ziet varen, dat lijkt hem wel wat.
Onderweg van IJmuiden naar de Willemsluizen in Amsterdam, passeert hij de Voor Zaan, daar gaat hij dan meestal even bunkeren.
Ook nu weer, alleen duurt het dit keer wel erg lang.
Dat heeft als oorzaak, dat alleen de vader van de bunkerboer aanwezig is en deze kan niet omgaan met het systeem van het bunkerbootje, dus moet het via de pomp van het ponton en die is er niet op berekend om snel grote hoeveelheden te verwerken.
Daar komt nog bij, dat hij eerst een tankje voorop moet bijvullen en dan pas achterop aan de gang kan.
Om dat “pa” niet weet hoe hij de verlengde slang moet aankoppelen, moet de “Harmanna” verhalen.
Al met al duurt het een eeuwigheid.
Net voor alles vol zit, komt de bunkerboer zelf terug.
Piet zegt dat dit toch wel een beetje teveel van het goede was en dat hij beter naar firma “JOSTA” aan het IJ was gegaan.
Op dat moment blijkt dat “pa”, na het vullen van het voorop tankje, de meterstand niet heeft opgeschreven, maar wel de teller op nul heeft gezet.
Piet weet ook niet hoeveel er in ging, dat kan iets van honderd maar ook tweehonderd liter geweest zijn.
Nu raakt Piet een tikje ontstemd, dit kan toch niet waar zijn?
Hij wil best betalen voor wat hij heeft gehad, maar nu weet niemand hoeveel dat is en hij wil ook niet teveel betalen.
De bunkerboer, die precies weet hoe je een Groninger blij maakt, haalt zijn schouders op en zegt: ’Ach schipper, maak je niet druk, dat voorste tankje vergeten we en zeg nou zelf, bij welk ander bunkerstation krijg je gratis gasolie?’

Albert

Ah, leuk, de Harmanna.
Ik ben kort geleden (bijna 40 jaar?) nog aan boord geweest in de Zalmhaven, jeweetwel, naast de Leuvehaven.

Weer een ouwetje.



‘Hoi schat ik ben weer thuis!
Het is laat, al over elven, ik ben moe, hongerig en tevreden, want hoe meer overtime ik maak, hoe eerder ik mijn droomboot kan kopen. Marjanne komt de hal in en geeft me een zoen, en vraagt: ‘Wat heb jij met Brigitte Bardot, nou? Kom er maar voor uit!’
‘Huh, waar heb jíj het nou weer over?’
‘Net wat ik zeg, Brigitte Bardot.’
Vanachter haar rug haalt ze een brief tevoorschijn, ‘kijk maar.’
Inderdaad op de enveloppe staat een vet stempel met BB.
‘Nou jochie, wat heb jij met die Franse filmster van doen?’
‘Ja zeg, mag een vent geen kleine geheimpjes meer hebben?’
‘Niet met een Franse snollebak! Moet je nog wat eten?’
‘Ja graag, wat heb je?’
‘Stamppot bietjes met spekkies en een bal gehakt.’
‘Lekker!’
Ik hang mijn jack op de kapstok en terwijl ik richting luie stoel loop, maak ik de enveloppe open. Even later roep ik naar de keuken: ‘Ze zijn goddomme van de pot gerukt! Ze hebben me ingelijfd bij de Bescherming Bevolking, notabene als ambulancechauffeur! Volgende week donderdag, ’s avonds acht uur, moet ik me melden op het stadhuis.’

Het is een week later. Ik sta voor het mooie oude stadhuisje en draai op mijn gemak een peuk en steek die aan. Ik kijk naar de klok met zijn “gouden ”wijzers” daarboven in het torentje. Tien minuten over acht, een mooie tijd om naar binnen te gaan. Ik neem nog een paar halen, trap mijn peuk uit en ga naar binnen. De stadhuisbode vangt me op.
‘Goedenavond. Komt u voor de BB?’
‘Goeieavond, ja voor de BB.’
‘U bent aan de late kant maar komt u maar mee, het is in het vergaderzaaltje. Hierin alstublieft. Wilt u zo een kopje koffie?’ zegt hij terwijl hij aanklopt en meteen de deur opendoet.
‘Dank u, ja graag.’
Binnen, aan weerzijden van een lange tafel, zitten zo’n veertien mannen te luisteren naar twee figuren aan het hoofd van de tafel.
Die twee kijken verstoord achterom en de ene gebaart me naar zich toe.
Terwijl de andere doorpraat, zegt de ene zachtjes: ‘Wilt u hier even tekenen?’
Ik pak het klembord op en zie dat het om een presentielijst gaat.
Hardop zeg ik: ‘Voor ik teken lees ik even wat er nog meer op staat. Ik bedoel, het kan mijn doodvonnis wel zijn, niet dan?’
De “klas”, afgeleid door mijn niet al te zachte stemgeluid, kijkt nu naar ons in plaats van naar de Hopman, of hoe je zo’n rayonhoofd ook noemen mag, deze kijkt me over zijn schouder geïrriteerd aan maar zegt niets. De fluisteraar, die ik per direct tot Akela promoveer, is ook al een tikje geïrriteerd. Hij haalt een mooie zilveren knaak uit een wit linnen zakje en wil me die overhandigen.
‘Waar is dat voor?’
‘Presentiegeld, dat krijg je bij iedere oefening en nu ook,’ zegt hij zacht.
Ik trek mijn hand terug en zeg: Aha, de beruchte “Saxon Shilling”, als ik die aanpak zit ik eraan vast ook, dus nee, dank je.’
Ik trek een stoel bij, zet die schuin achter de Hopman, pak de kop koffie, die de bode op een tafeltje heeft neergezet en ga zitten. De Hopman wordt zichtbaar afgeleid nu hij me vanuit zijn ooghoek, net wel, net niet kan zien. Steeds wanneer ik ga verzitten en mijn benen over elkaar sla, zie ik hem zijn kop wat draaien om mij beter in het vizier te krijgen.

Het loopt tegen tienen, de Hopman, die zowat al die tijd alleen aan het woord is geweest, schenkt het laatste beetje water uit zijn karaf en drinkt het op.
‘Zijn er nog vragen?’
Natuurlijk zijn er, net zoals ook bij ieder werkoverleg, nog een paar figuren die zo nodig hun eigen stemgeluid moeten horen maar het gros staat al halverwege de deur.
De laatste vragen zijn gesteld en beantwoord.
De Hopman kijkt even de Akela vragend aan, maar die schudt van nee.
‘Dan wens ik iedereen wel thuis.’
In no time is de klas leeg, alleen de Hopman en de Akela staan, al napratend, hun aktentassen in te pakken.
De bode komt binnen en vraagt of er nog koffie moet zijn.
‘Nee dank u,’ zeggen ze, ‘ja gráág zeg ik.’
Nu pas zien ze dat ik er, nog steeds op mij gemak, bij zit.
‘Had u nog vragen?’ vraagt de Hopman verstoord.
‘Ja zeker en ook nog wat opmerkingen. Om te beginnen heb ik totaal geen trek om na mijn dertigste nog voor padvindertje te moeten spelen, dus daar gaan we het eerst een uitgebreid over hebben, daarna heb ik nog wel een paar punten.’
De bode, die even stond te wachten, zet met een knipoog de koffie voor mijn neus. Met een zucht gaan ze weer zitten.

We gaan weer door het bekende riedeltje van “wat als de Russen komen” alleen gaat het nu van “wat als er brand uitbreekt bij de buren”, wil je ze dan niet helpen?
‘Ja zeker, maar als ik daarvoor eerst weer naar binnen moet om mijn BB-pakje, compleet met laarsjes en helmpje te zoeken, zijn ze al lichtelijk aangebraden wanneer ik eindelijk in actie kom.’
Op mijn argument dat ik tot mijn zevenentwintigste heb moeten doorvaren om onder de dienstplicht uit te komen, wordt niet ingegaan. Intussen werpen ze steeds vaker een blik op de klok. De bode komt binnen.
‘Heren de raadsleden zijn uit vergaderd en gaan naar huis. Ik ga opruimen afwassen en stofzuigen. Met een uurtje ben ik wel klaar en dan zou ik graag afsluiten.’
‘Ik zeg: ‘Een heel uur? Dat komt goed uit want ik heb zo het gevoel dat we er nog niet helemaal uit zijn.’
Ik zie dat de Hopman en de Akela elkaar aan wanhoop grenzende blikken toewerpen. Na nog een half uurtje van voor en achteruit lullen, waarin ik o.a. te kennen geef dat je een paard wel naar het water kan brengen maar dat dat nog niet wil zeggen dat hij gaat drinken.
‘En daar bedoel ik mee, dat je me wel op een ambulance kan zetten maar niet kunt voorkomen dat ik, per ongeluk, de eerste versnelling en de achteruit door elkaar haal en die mooie glimmende wagen in de prak draai. Niet met opzet natuurlijk maar gewoon omdat ik er met mijn hoofd niet bij ben, snap je?
Wanneer ik, naast nog wat andere tot de verbeeldingsprekende voorbeelden te hebben aangehaald, terugkom op de Koopvaardijregeling en het feit dat ik op die manier het vaderland toch echt wel naar behoren heb gediend, hellen de heren steeds meer over naar mijn standpunt.
‘Goed we zullen u uitschrijven, u krijgt bericht thuis.’

Ze zijn nog eerder bij de buitendeur dan ik.


Albert.

Hahaha prachtig..
Dat mooie oude stadhuis was dat op de kaasmarkt? Of speelt dit zich ergens anders af ?

Yup, Kaasmarkt.

Weer een mooi verhaal, dank je.

Tja, de BB...
Mijn middelbare school stond op de grens van den Haag en Rijswijk, naast een oud park.
In dat park lag een BB-gebouwtje op een eilandje dat ontoegankelijker was dan Noord Korea voor openlijk linkse LGBTQ'ers.
Steeds waren daar allerlei parmantig geüniformeerde mannetjes op gewichtige manier bezig met onduidelijke doch waarschijnlijk zeer belangrijke zaken. De bevolking die door hen beschermd zou moeten worden was nadrukkelijk niet welkom.
Op een keer, het onneembare eilandje was omringd door prachtig ijs, hebben wij (als middelbare-schoolpubers) een oversteek gewaagd. Het dreef de BB-ers tot waanzin, die overmacht van vijandige troepen die het waagden om hun bolwerk te bestormen. Krijsend renden zij rond, dreigend dat zij ons zouden doodschieten.
Ik heb er niet over getreurd dat de BB is opgeheven.