Onderwerp: Uit het logboek van Bagheera - fotos met verhaal

Vrienden

Ik lig in de haven van Ilulissat te wachten op een nieuwe motor als er op een mooie zonnige dag een eenvoudig wit knikspantje de haven komt binnen pruttelen. Mijn eerste reactie is dat het een Poolse boot is, vraag me niet waarom, maar de Poolse knikspantjes komen overal in de ijzige gebieden en het zijn vaak boten met niets erop en er aan en het is behorlijk afzien voor de bemanning. De boot draait langzaam om en ik zie dat ze uit Hongarijen komen. Niet veel later hebben we een moeizaam gesprek. Hij is een universiteitsprofessor, maar zijn Engels is erg gebrekkig. Zijn vrouw spreekt helemaal geen Engels. Ze hebben echter ook 2 kinderen aanboord, een zoon van 9 en een dochter van 15. De dochter spreekt zeer goed Engels en ze helpt mee om alles te vertalen. We buigen over kaarten, kijken fotos van Groenland, eten samen en spelen kaartspelletjes. Enkele dagen later vertrekken ze weer. Zo gaat dat in het zeilersleven, je hebt leuke ontmoetingen en enkele dagen later gaat een iedeer weer zijn eigen weg.

Soms komt het echter voor dat je dezelfde mensen en boten meerdere malen tegen komt. Enkele maanden later lig ik ten anker voor Pond Inlet als ik in de verte een bootje aan zie komen op de motor. Ze hebben tegenstroom en het duurt erg lang voor ze ook bij het strand zijn om het anker te laten vallen, het zijn de Hongaren weer. Weer enkele gezellige dagen, samen brandstof tanken met behulp van de bijboot en een tankwagen die het strand opgereden is. Weer volgt er een 'totziens', want wie weet.

We zijn een jaar verder, het plan is om de Noord West Passage door te varen. We zijn echter vroeg in het seizoen en wij besluiten om eerst nog wat te gaan verkennen in het Kane Basin en het Kennedy Channel met wat extra tijd in het door mij zo geliefde Ellesemere Island. We hebben een hoop lol, maar midden Augustus moeten we dan toch echt ergens in de nabijheid van Sommerset Island zijn. We besluiten om via Resolute te gaan, een afgelegen dorpje in het Noorden van Canada. Havens hebben ze niet in deze contreien, dus je gaat in een half open baai voor anker en hoopt dat er niet te veel ijs ligt en er geen wind uit de verkeerde richting komt. Als we de hoek om draaien om de baai binnen te varen ligt daar tot onze verassing de Hongaarse boot. Ze zijn niet aan boord, maar later die middag komen we ze in het lokale winkeltje tegen. Ze zijn ook van plan om door de Noord West Passage proberen te komen, maar hebben vanwege de maat en de snelheid van de boot wel besloten om de boot ergens in Canada te laten overwinteren.

We bekijken de ijskaartjes, ten zuiden van ons is de Peel Sound, daar ligt nog een hop drijfijs, maar het is rustig weer en ik besluit dat Bagheera er waarschijnlijk prima doorheen zal komen. Er liggen nog een paar andere boten maar de meesten durven het niet aan. Met 4 boten steken we de fjord over en gaan de Peel Sound in. De eerste schemering komt er al weer aan, het is het einde van de zomer en de eeuwige zomer zon gaat voor het eerst weer achter de bergen. Samen met al dat drijfijs en volkomen windstilte geeft dit een prachtige avond. Langzaam maar zeker komen we er door, Bagheera voorop en 3 andere boten in het zog. Even na middernacht breekt te boel open en komt er wat wind. We kunnen zeilen en hoeven alleen om enkele sporadische ijsschotsjes te sturen.

Het nieuwe ijskaartje komt binnen, en er ligt heel veel ijs in de route die we graag willen nemen. Er is de alternatieve route via Gjoa Havn, maar die is erg ondiep en is een heel stuk langer. De voorspelling is voor een stevige wind uit het zuiden voor de komende dag, dus mijn vermoeden is dat de boel dan lekker open zal waaien. We besluiten om het even af te wachten en gaan aan de westkant van de Bellot Strait ten anker. De band met andere zeilers word sterker met dit soort mini avontuurtjes.

We gaan weer door, mijn vermoeden lijkt juist en Victoria strait is behoorlijk uitgewaaid. Onze Hongaarse vrienden zijn er niet zo zeker van, ze hebben maar een kleine boot en slechts 15 oude pk's in het ruim staan. Veel ijs kunnen ze niet hebben. Toch vinden ze de kortere weg wel aantrekkelijk en willen ook graag bij het ijs gaan kijken. Ze besluiten te volgen en kunnen later altijd nog van koers wijzigen als ze het te gek vinden. We komen aan bij het zeeijs, het is behoorlijk dicht en er drijven flink grote brokken rond. Bagheera heeft er niet veel moeite mee en duwt menig blok aan de kant om een door gangetje voor de andere boten open te laten. De Hongaren varen achteraan. Menigmaal moet er gestopt worden omdat er een ijsbeer langs komt, het levert prachtige plaatjes en nog mooiere herinneringen op. Op gegeven moment hoor ik de Hongaarse boot op de radio komen, ze zitten vast in het ijs en kunnen niet meer voor of achteruit. Ze liggen een paar honderd meter achter me en ik draai om om ze te gaan halen. Zachtjes zet ik de neus van Bagheera tegen een groot blok ijs en ik duw het aan de kant, ze kunnen weer vooruit, ze volgen me dicht op de spiegel om zo het meeste voordeel te hebben van het 5m breede 'kanaal' wat Bagheera achterlaat.

Later die dag liggen we gezamelijk ten anker bij Jenny Lindt eiland, niet meer als een woestijnachtige heuvel omgeven door water en ijs. Nog 1 etappe naar Cambridge Bay, het volgende dorp waar we eventueel brandstof en wat groente kunnen krijgen. Onderweg er naar toe hebben we een prachtig lopend windje en de spinnaker kan erop. Bij ons schalt te muziek uit de radio en we hebben dolle pret. We hebben weer een hongaars gesprekje over de marifoon, de dochter hoort de muziek op de achtergrond en vraagt of ik de microfoon van de marifoon wat dichterbij de luidspreker van de cd-speler kan houden zodat ze het beter kan horen. Hun boot is uiterst simpel en een radio voor muziek hoorde zeker niet bij hun uitrusting. Gezien er geen enkele andere marifoon gebruiker in de buurt is die er last van kan hebben geef ik gevolg aan het verzoek. Nadat het liedje afgelopen is vraag ik of ze een verzoek plaatje heeft. Er kwam direct een antwoord. Ik kijk in mijn muziek bibliotheek en het bleek er tussen te zitten. 45 minuten lang spelen we muziek voor haar, ze is dolblij en is zeker een high-light tijdens de passage. Nog een laatste gezamenlijk bezoek aan Cambridgebay en we gaan wederom onze eigen weg. Wij moeten door, we hebben een huis gekocht in zuid Alaska en dat is nog 3500 mijl varen en het is al de laatste week van Augustus. De Beringzee in de herfst is meestal geen pretje. De Hongaren varen op hun gemakje en al sight see-end door naar Tuktoyaktuk waar de boot zal overwinteren.

Enkele jaren later zijn we in Sewerd, in zuid Alaska, we komen onze Hongaarse vrienden weer tegen. Twee jaar terug kregen we een mailtje dat ze naar Sitka wilde komen en of wij thuis waren. Dat was inderdaad het geval. Echter het weer zat ze niet mee en ze mailde ons dat ze het niet gingen halen. Ik vraag waar ze waren, dat bleek slechts 350 mijl ten noorden van ons te zijn. De meerlijnen gaan los, we varen twee nachtjes door en we liggen weer zij aan zij in Icy Bay, omgeven door ijsbergen en veel drijfijs, net als de omstandigheden waar we elkaar hebben leren kennen. De dochter moet vanaf daar behoorlijk snel weer thuis zijn omdat school weer begint voor haar. Het zal erg lastig zijn om weer op tijd in Sewerd terug te komen waar ze de boot weer op de wal willen zetten voor de winter. Ze besluit dus om met ons mee te komen naar Sitka en vanaf daar naar huis te vliegen. Een kort weekje later is ze weer thuis.

Vele tientallen boten komen telkens weer terug als en rode draad in het zeilersleven, het zijn ontmoetingen die je niet vergeet en boten die ja na al die tijd van verre kunt herkennen. Soms kom je elkaar bij puur toeval weer tegen, soms is het gepland en zoek je elkaar weer op als je weet dat je redelijk dicht bij elkaar in de buurt bent. Dit soort vriendschappen maakt het leven interessant.

Mooi!

Super foto. Die kan zo on the cover of a magazine

Goed verhaal!


Gepost met de officiële Zeilersforum-app

JAmes schreef : Dank je! Hij hangt ingelijst boven het bed van hun zoontje. Al is die inmiddels ook alweer 17 of 18 denk ik.

Mooi verhaal Erik.

Weer een erg leuk verhaal en een mooie foto Erik!

Ik weet niet waar ik meer van geniet; je verhalen of de foto's. Prachtig!

Reddingsactie

Het is nog maar net zomer en we zijn onderweg naar de Hudson Bay voor een tocht met wetenschappers aanboord, om daar te komen moeten we ons door heel wat ijs heen werken langs de kust van Labrador. Ik vaar voornamelijk tussen de eilandjes waar mogelijk om het risico op overmatige ijsdruk flink te verminderen. De kaarten van deze kust zijn slecht en vele doorgangen hebben geen diepte indicatie. De Candeze hydrografische dienst is in samenwerking met de Canadeze kustwacht een flinke cartografie inhaalslag aan het maken in de zomers van 2012-2015. Meerdere ijsbrekers worden met flinke sonars uitgerust welke tijdens hun normale werkzaamheden de zeebodem in kaart brengen. Enkele van deze schepen doen enkele weken hier en daar specifiek dit werk om ook de minder gebaande paden in kaart te kunnen brengen en maken ook gebruik van tenders met sonar om op die manier meer bodem tegelijk in kaart te kunnen brengen.

Die middag komen we in een veld met echt dicht zeeijs terecht, het water is niet meer zichtbaar en het reikt zover het oog kan zien. Ik klim in de mast om een beter overzicht te hebben. Ijs tot aan de horizon. Er zit niets anders op dan langzaam door te blijven drukken en de benodigde omwegen te maken om om de grootste blokken heen te varen. Een tiental uren drukken we door en we komen 7 mijl verder in die tijd. Ik ben moe en ook wat koud van het sturen op de hand buiten met deze ijzige wind. De boot zit muurvast tussen de blokken ijs en gaat geen kant op. Ik zet de motor uit en ga binnen wat eten, drinken en opwarmen. Ik hoop om voor het donker achter een eiland te komen, maar dat is nog 6 mijl hier vandaan en met dit tempo heb ik dus nog een uurtje of 10 aan het wiel door te brengen. Na drie kwartier gaat de motor en mijn geïsoleerde overall weer aan en we gaan weer door. Uren lang ploeteren we onze weg verder naar het noorden. Heel af en toe hebben we een open stuk in het ijs en kunnen we zelfs een keer een halve mijl in 5 minuten afleggen. Dichter bij de bestemming aangekomen word het ijs weer zeer dicht en de motor moet echt werken om er door te komen. Ook begint het inmiddels bijna donker te worden. De 'nacht' duurt op deze breedte in deze tijd van het jaar maar een paar uur, dus de motor gaat weer uit en ik ga proberen om wat slaap te pakken.

Ik lig heel diep te slapen als ik wakker schrik van de marifoon die een PanPan bericht oppikt, het is de kustwacht ijsbreker Ann Harvey die namens een van hun tenders een Panpan eruit gooit. Ze komen zo duidelijk door dat ik het vermoeden heb dat ze erg dichtbij moeten zijn. Ik beantwoord de oproep en begrijp dat de ijsbreker aan de andere kant van het eiland ligt en dat ze die middag 4 tenders op pad hebben gestuurd en er 1 niet terug gekomen is. Ze maken zich ernstig zorgen, de ijsbreker is namelijk te groot en te diep om tussen die eilanden door te varen en kan dus niet gaan zoeken. Het ijs is te zwaar voor de overige tenders om te gaan zoeken. De tender moet zo'n beetje in mijn omgeving zijn. Ze hebben een lage marifoon antenne opstelling en de kapitein van de Ann Harvey vraagt of ik ze kan proberen op te roepen om te zien of ik hun eventuele antwoord wel op kan pikken. Dat blijkt te werken, ik hoor ze redelijk duidelijk antwoorden. Ze zitten vast in het ijs met een beschadigde schroef en kunnen geen kant op. Ze zijn ongeveer 3 mijl van mij verwijderd en waren stom verbaasd dat er een andere boot in de omgeving was. Ik schiet mijn dikke kleren weer aan en begeef me in hun richting. Het is inmiddels behoorlijk donker en het is moeilijk om mijn weg te vinden tussen de zware ijsblokken. De twee zeer grote schijnwerpers die onder de zalingen hangen zijn onmisbaar vannacht. Na 2 uur ploeteren zie ik de lampen van de tender en ik breng de kapitein van de Ann Harvey op de hoogte dat ik ze in zicht heb. Ze liggen in ondiep water en ik weet niet of ik dicht genoeg bij hen kan komen met mijn 3m diepgang. Zachtjes raak ik de bodem op meerdere plekken. Ik ben nog 20m bij ze vandaan. Een van de bemanningsleden van de tender doet zijn overlevingspak aan en klimt uit de boot op de ijsblokken met een lijn om zich heen. Een nogal gevaarlijke onderneming. Hij glijd tweemaal in het water, maar weet het tot aan mijn boot te brengen en een sleep lijn over te brengen. Mijn boot door het ijs manouvreren is al een onderneming op zich, maar een boot op sleeptouw nemen door deze brei is toch weer een paar stapjes hoger op de moeilijkheidstrap.

Ik breng de lijn onder spanning met behulp van de schootlier en weet de tender tot op twee meter van de spiegel van Bagheera te trekken. Nu kan er weinig ijs tussen ons in komen en ik trek ze langzaam naar wat dieper water. 20 minuten later vinden we een plek met minder ijsdruk. Ik neem de tender langszij en de 4 bemanningsleden komen bij mij aan boord. Ze krijgen een warme maaltijd en kunnen zich bij de kachel opwarmen. Ik roep de Ann Harvey weer op om door te spreken hoe we nu verder gaan. Het grote schip kan niet aan deze kant van het eiland komen en de tenders komen er waarschijnlijk niet door. De vraag is dus of ik de tender naar dieper water kan slepen zodat het overgedragen kan worden aan het moederschip.

De tender heeft een redelijk platte boeg, bijna als een botter. We besluiten om de voorkant helemaal vol te knopen met stoot willen en met meerdere lijnen naar diverse lieren trekken we de boeg zo hard mogelijk tegen de spiegel van Bagheera zodat de tender niet meer kan bewegen tov mijn boot. We gaan het proberen, de motor gaat aan en langzaam maar zeker banen we onze weg richting de noordkant van het eiland. Het gaat langzaam, maar het lukt. De Ann Harvey is inmiddels ook onderweg in onze richting en we hebben een rendezvous plaats afgesproken 2 mijl ten noord oosten van onze positie. Inmiddels is er ook een zeehonden jager met zijn houten kotter bij gekomen en heeft aangeboden om de sleep over te nemen. Ze zijn echter nog ruim 2 uur bij ons vandaan. We ploeteren dus door. Na een uur krijgen we de Ann Harvey in zicht en nog weer anderhalf uur later liggen we langszij. De ijsbreker heeft net voor ons enkele grote rondjes gevaren en heeft een stukje open water gecreëerd. Ik manoeuvreer de tender onder de hijskraan die op het achterdek staat en de bemanning stapt weer aan boord om opgetild te worden. Alles loopt goed af. Opeens realiseer ik me hoe moe ik ben. Na ruim 30 uur in touw te zijn geweest met slechts een half uurtje slaap heb ik het opeens even niet meer. Ik vaar de boot een eind bij de ijsbreker vandaan, de motor gaat weer uit en tussen de ijsschotsen drijven we weer enkele uren om wat rust te pakken.

Later moest er nog 30 mijl geploeterd worden om door het ijs te komen en waren we 'vrij' in de Hudson Bay.




Op de achtergrond de zeehonden jager ook op weg om te helpen.

Mooi!!
René

Wat een verhaal!

Een houten kotter tussen al dat ijs, dat gaat goed ?

Valsolda schreef :
Waarom niet? Het zal geen multiplex romp zijn.
Één van de beroemdste Poolschepen was immers ook een houten (Colin Archer) schip nl.wikipedia.org/wiki/Fram_(schip,_1893)



@Erik wat een boeiend en goed geschreven verhaal weer.

Mooi verhaal!

Mijn respect voor mensen die vrijwillig die streken opzoeken.
Ik persoonlijk hoef niet meer, heb genoeg kou en ellende meegemaakt 's winters in de Oostzee.
Dag en nacht doorgaan met ijskappen om niet te kapseizen door te veel tonnen ijs aan dek.
Maar zoals ik al zei, mijn respect voor lui vrijwillig die kant opgaan.

Albert.

spannend verhaal én leuk geschreven, waanzinnig dat het allemaal échte belevingen zijn. Mooi hoor Erik

Wat een jongensboek. Leuk!

Wat een bijzondere redding, een bijzonder groot geluk dat jullie in de buurt waren!

Wij hebben een steiger achter ons huis waar we onze twee boten hebben liggen. Er is echter plaats voor meerdere boten. Gedurende de zomer hebben we vele bezoekende boten, veelal uit Europa. Iedere winter overwinterd er een reizende Europeaan bij ons aan de steiger, soms zelfs twee tegelijk. De afgelopen winter hadden we een Garcia 47 met bouwnummer 19 (van 20) uit Brest, deze vrienden die we eerst hebben leren kennen in Groenland hebben nu hun tweede winter bij ons doorgebracht. De eerste winter in '16-'17 en nu in '25-'26. Eergisteravond laat, rond middernacht, zagen we vanuit het huis de lichten van een zeiljacht naderbij komen. Ze gingen recht op onze steiger af, voeren toen weer weg uit beeld achter de bomen. Dat wekt toch wat vragen op. Vroeg in de ochtend was ik weer aan het werk en zag daar een andere Franse boot voor anker liggen. Ze kwamen al snel mijn kant op met de bijboot en we maakten een praatje. Ik nodigde ze uit om langszij Bagheera te komen. Ze hadden via-via gehoord over onze Franse vrienden die er al lagen en via historische AIS data de exacte locatie gevonden. Ze hebben zelf ook een Garcia 47 met bouwnummer 18. Identieke zusterschepen die in hetzelfde jaar opgeleverd waren. Ook zij zijn via de Noord West Passage naar Alaska gekomen in de zomer van 2024, met hun toen 4 jarige dochter aan boord. Onze andere Franse vrienden deden dat in de zomer van 2016, een jaar later als dat wij gedaan hebben.

Minder als 100 zeiljachten hebben hun weg door de Noord West Passage gevonden. 7 daarvan hebben bij ons aan de steiger overwinterd, maar dit is de eerste keer dat we er 4 tegelijk voor de deur hebben liggen. Geen idee of zo'n foto ooit eerder gemaakt is, maar hier zie je 4% van alle zeiljachten die het ooit door de NWP hebben gebracht in 1 foto.

Wat een prachtige en avontuurlijke verhalen Erik, dank voor het delen. Dit geeft een mooie inkijk in het / je leven zo noordelijk en zo afgelegen.

Wachten

Het is een warme dag in west Groenland, met fotografen aanboord hebben we al enkele dagen de mooiste walvisfotos kunnen maken en de tijd is gekomen om verder naar het noorden te varen. Met warm hebben we het over 18-19 graden, maar in de volle zon, geen wind en een hoge luchtvochtigheid voelt het als tropisch warm en dat is even wennen. Er is geen zuchtje wind vandaag, niet ongewoon voor dit gebied. De lokale visserlui varen bij 10 knopen wind niet meer uit want dat vinden ze 'stormachtig'. Na een paar uur motoren zien we een ijsberg met een groot gat erin. Uiteraard moeten er vele fotos gemaakt worden, ook met de boot voor het gat ind e ijsberg, dat is natuurlijk de klassieke ijsberg foto. Het gat is groot genoeg om met de 25m doorvaarthoogte van Bagheera er doorheen te varen, natuurlijk doen we dat niet want zo'n ijsberg is niet erg stabiel. Wel zien we gigantische scheuren en met dit warme weer kan het zomaar zijn dat de berg vandaag nog in mijoenen stukken uiteen zal vallen. We overleggen met de fotografen, gaan we hier liggen dobberen tot we het in eenstorten kunnen aanschouwen of varen we door? Unaniem word er gestemd voor wachten.

We liggen er een uurtje als we wat gerommel horen, een paar brokjes vallen er vanaf maar neits spectaculairs. We blijven wachten. We drinken een biertje met de cameras binnen handbereik, het avond eten word gekookt, wat plaatjes van passerende walvissen worden geschoten, interessante vogels vliegen langs, een van de opstappers gaat zelfs een baantje zwemmen tussen de ijsblokken. Na vele uren wachten is het dan zo ver, flink gerommel, wat kleine afkalvingen aan de achterkant van de ijsberg welke we niet kunnen zien, maar waar we een moment later de golven van ervaren. Meer gerommel, net onweer. De cameras zijn in actie en dan valt er een blok ijs van het 'plafond' van de overspanning. Ik schat een blok van 30m lang en minimaal 2m dik. Met een donderend geraas stort het in het water van de opening en dan volgt er een gigantische fontijn van water die bijna de gehele ijsberg aan het zicht onttrekt. Na wat rekenwerk op de achterkant van een kassa bonnetje denken we dat het minimaal 600 ton ijs is geweest wat naar beneden kwam. Nog geen 15 minuten later volgt er nog zo'n blok, ditmaal zien we het van de andere kant van de ijsberg omdat we er omheen gevaren zijn. Dan gebeurt er niets meer. We gaan het wachten spelletje weer spelen. We wachten nog 5 uur en dan begint het te donker te worden om nog wat te kunnen zien. We gaan door, nog twee uur varen om nabij een gletsjer voor anker te kunnen gaan. Er drijven een hoop ijsblokken in het water en de schijwerpers die onder de zalingen hangen lichten de boel op tot ongeveer een mijl vooruit. We varen overal netjes omheen en de 'nacht' is alweer bijna voorbij voor de 22 urige dag weer aanbreekt.

Omdat het zo spectaculair is krijgen jullie ditmaal 3 foto's







Het is moeilijk om schaal van dit geheel te bevatten zonder het met eigen ogen gezien te hebben.

Erik, dank voor de geweldige verhalen en bijzondere foto`s !

Prachtig Erik, dank je wel!