Weet je het verschil tussen duikers en zeilers? Volgens GetWet instructeur Floris: Duikers zien water, denken: “Yes! Water” en springen er in. Zeilers zien water, denken: “Oei, water!” en houden wat afstand. Met zijn uitleg bedoelde hij eigenlijk dat zeilers bang zijn voor water, maar daar ben ik het zelf niet mee eens. We willen natuurlijk wel ons bootje droog houden op de juiste plaatsen. Is toch anders.

Met een groep van 14 ZF-ers nemen we deel aan de Maritieme Indoor Training van GetWet. Eén van ons moet helaas naar een ander team en een ander is geblesseerd waardoor hij niet mee kan doen. Uitermate jammer, maar zo hebben we wel een eigen fotograaf. De dag begint met een uitgebreide koffietafel en vast kennis maken met nieuwe gezichten uit het forum. Allemaal nog heel relaxed. Lachende, ontspannen mensen. Dat wordt al anders bij de briefing. Bij het verhaal over de auto die te water gaat en waar je uit moet komen, worden een aantal al wat bleek. Waar zijn we aan begonnen?

Dat weten we zodra we ingesnoerd in nauwsluitend duikpak en dito schoentjes bij de rand van het zwembad staan. Floris gaat ons begeleiden en we starten met de zodiac. Hoe kom je erin? Hoe krijg je het ding ondersteboven? En als extraatje moet het bootje ook weer rechtop komen. De eerste krachtmetingen. Per 3-tal het water in en aan boord ‘zwemmen’. Met een beetje trek- en duwwerk komen we er wel. Ondersteboven krijgen is vrij simpel. Pas alleen even op je hoofd! De bodem is hard. Eronderuit zwemmen en aftikken voor de volgende. Klim op de bodem, trek aan het touw wat om de tube heen moet zitten et voilà, de zodiac is weer bruikbaar.

Volgende uitdaging. Overleven in een reddingsvlot. Met het hele team erin en oefenen met drenkelingen uit het water halen, gebruik zeeanker, peddelen en hozen. Fijn met zoveel handjes. Dit vlot is voor 20 personen. De vlotjes die de meeste van ons mogelijk hebben zijn een stuk kleiner en waarschijnlijk net zo krap. En we waren met ‘slechts’ 13 aan boord.

Klimmen in een net van touw. Het gaat mijn krachten te boven, maar de rest komt al of niet met hulp op het bordes aan. Het helpen is belangrijk vandaag. Een teamgeest is gauw aanwezig. Springen, klimmen in touwladders, abseilen en per helikopterlift omhoog. Je doet het met elkaar. Het overeind krijgen van een reddingsvlot is belangrijk voor ons zeilers. Dat wordt dan ook veelal gedaan in teams van 2. Liefst met degene met wie je altijd vaart. Je hoopt het nooit nodig te hebben en toch is het goed om te weten hoe het werkt.

Tijd voor een wat minder inspannende oefening. Reddingsvest aan, uit het vlot laten vallen, kring maken zodat je zo zichtbaar mogelijk bent voor de heli, en krokodillen. Krokodillen? Ja, krokodillen. Een rij maken waarbij je op je rug ligt en elkaar met je voeten onder de oksels van de ander vasthoudt. En dan met je armen achteruit peddelen. De laatste in de rij zwemt op de buik. Wat je hiermee in de praktijk moet is mij niet helemaal duidelijk, maar het is leuk om te doen. En nog leuker om te zien.

Afsluiter in de rij oefeningen is de auto die te water gaat. Eerlijk is eerlijk, ik heb mijn beurt overgeslagen. Grote bewondering voor iedereen die geweest is! Mijn devies: Rij NOOIT het water in!

Pauze! Een pauze waarin de dames Azimuth en MellowYellow zich van hun stoerste kant laten zien. Een sprong van 9 meter het koude en niet bepaald frisse, zoute water van de Rotterdamstreek in. Het is maar waar je zin in hebt.

Dan wordt het donker. Er steekt een storm op. Het bliksemt en de golven zijn behoorlijk. Deze ronde is een ronde á la 10 kleine negertjes. Na elke oefening stappen er meer deelnemers uit. Het is goed geweest. Iedereen is afgemat. Het is een confrontatie met jezelf zo’n dag. Waar kom ik krachten te kort? Hoe is dat met technieken op te lossen? Wat kan ik beter niet doen? Vragen die je aan jezelf stelt na de inspanning (of tijdens). De belangrijkste les? Als zeiler blijf je tijdens het varen te allen tijde AAN boord! En als je persé van boord wilt, zorg dan voor een bemensing van minimaal 8. Dan zijn er genoeg handjes om te helpen.

“Handboek motormanoeuvres en ankeren”, Ivar Dedekam, De Alk & Heijnen Watersport, 2009, ISBN 978 90 5961 076 7,  €16,90.

Zoekend naar enige uitleg die mij kan helpen om de soms opstekende klamme handjes te onderdrukken bij het indraaien van de smalle box met wind uit de verkeerde hoek, kwam ik bij dit 80 bladzijden tellende boekje terecht.

Op het eerste gezicht slechts een dun werkje met een aantal basishandelingen in.

Niets is echter minder waar, want ook al meldt de auteur dat dit “het minimum aan technieken is waarmee je vertrouwd moet zijn teneinde redelijk veilig langere vaartochten te kunnen maken” (sic), vind ik dit best een uitgebreide handleiding!

Het lijkt of alle belangrijkste manoeuvres en ankertechnieken aan bod komen.

Het boek is opgebouwd in drie hoofdstukken: omgaan met touw, manoeuvreren en ankeren.

Elk hoofdstuk wordt vooraf gegaan door een beknopte theoretische uitleg, waarna de oefeningen (want daar zet het toe aan) beginnen. Op een erg heldere en verhelderende manier worden een hele reeks technieken behandeld, ondersteund door duidelijke afbeeldingen in kleur. Stap voor stap geraak je wegwijs in hoe je boot reageert of zou moeten reageren.

Nooit heb ik betere en mooiere tekeningen gezien over deze onderwerpen en of het nu gaat om een box invaren of afvaren met voorspring in een krappe ligplaats of op stroom, nooit was een manoeuvre zo zonneklaar na de eerste keer lezen! Verschillende ankertechnieken worden met dezelfde ijver onderhanden genomen zodat liggen achter een, twee of drie ankers, hek of boeg, geen geheimen meer kent. De praktijk zal uitwijzen of het allemaal bruikbare tips zijn...

Geen minpuntjes? Toch!

Aanvankelijk zat ik een beetje in de knoop met de manier waarop er naar de afbeeldingen wordt verwezen, maar deze slordigheid doet hoegenaamd geen afbreuk aan de kwaliteit van het geheel.

Doordat het boek compact en dun gehouden is, wordt de gebruikte lettergrootte klein. Als er wat meer uitleg onder een figuur komt, dan krijg ik het vervelende gevoel een bijsluiter van een medicijn te lezen. Even meten.... 1 mm voor de kleine lettertjes!

En ik moest even de wenkbrauwen fronsen toen de auteur het over grondtakels had. Zo schrijft hij: “Meningen over verschillende ankersoorten lopen uiteen. Het valt echter te overwegen om een lichtgewicht anker als de Fortress te voeren naast de traditionele stok-, Bruce- en CQR-ankers”. Het is al even geleden dat ik nog een stokanker op een zeilboot zag hangen en de kwaliteiten van een CQR zijn stilletjes aan achterhaald. Zaak is om bij deze zelf de ontwikkelingen op de voet te volgen, lijkt me.

Voor de rest: dikke duim voor dit boekje!

Noot: voor wie enkele figuren wil bewonderen, kan terecht op de site dedekam.com.